Poseł Adam Gawęda przyjął zaproszenie i osobiście uczestniczył w tym spotkaniu. Poseł w swym referacie podkreślił ogromną wagę gospodarki wodnej w naszym kraju, która powinna interesować nie tylko ludzi z branży, ale wszystkich obywateli. Referat wywołał żywe zainteresowanie i emocje uczestników posiedzenia.

Tematem przewodnim posiedzenia były kierunki reformy gospodarki wodnej w Polsce. Spotkanie otworzył przewodniczący Prezydium Rady GWRW GO  Stanisław Staniszewski oraz przewodniczący Prezydium Rady GWRW MW Ryszard Jakubowski.

dyrektor RZGW Gliwice Artur Wójcik przedstawił bieżące informacje dotyczące działalności RZGW Gliwice oraz zaawansowanie prac w zakresie opracowania Planów Gospodarowania Wodami. Kierownik Katedry Prawa Międzynarodowego i Europejskiego Uniwersytetu Śląskiego prof. Genowefa Grabowska wygłosiła referat „Polska prezydencja UE, a zagadnienia gospodarki wodnej”. Leszek Karwowski – prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej omówił politykę wodną państwa.
Referat o reformie gospodarki wodnej w Polsce przekazał przedstawiciel administracji rządowej.

Głównym celem, który osiągnięto podczas posiedzenia było wypracowanie  stanowiska  Rad Gospodarki Wodnej Regionów Wodnych Małej Wisły i Górnej Odry i sformułowanie  projektu uchwał dot. reformy gospodarki wodnej i organizacji  Kongresu Wodnego, w celu poprawy ochrony powodziowej w krajach UE.

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo!
W imieniu Klubu Parlamentarnego Polska jest Najważniejsza pragnę przedstawić stanowisko wobec projektów ustaw o zmianie ustawy o ekwiwalencie pieniężnym z tytułu prawa do bezpłatnego węgla dla osób uprawnionych z przedsiębiorstw robót górniczych. Pragnę uzupełnić wypowiedź przedmówcy z Prawa i Sprawiedliwości informacją, że również do pozostałych biur poselskich są kierowane liczne wnioski z prośbą o pomoc, liczne interwencje. Do mojego biura wpłynęło ponad 500 takich wniosków. Zostały  one przekazane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, ale również kierowałem poprzez swoje interpelacje czy interwencje takie wnioski do ministra gospodarki, do samego premiera.

W projekcie ustawy, który tylko w pewien bardzo delikatny sposób reguluje tę dość trudną materię i nie rozwiązuje tego problemu ostatecznie, należy wskazać takie obszary, które są warte podkreślenia. W art. 3 dopisano ust. 3 w brzmieniu: pod pojęciem „zaspokojenie prawa” nie rozumie się włączenia kwoty ekwiwalentu pieniężnego do podstawy wymiaru emerytury lub renty – mówię o druku nr 1622. W druku Platformy Obywatelskiej, w druku nr 3171, w art. 3 pkt 1, jest mowa o tym, że osoby uprawione do ekwiwalentu, które złożyły wniosek o ekwiwalent i otrzymały decyzję odmowną w sprawie ekwiwalentu oraz nie złożyły odwołania od decyzji ZUS do sądu za którykolwiek okres objęty harmonogramem, o którym mowa w art. 7 ust. 7 ustawy, i które ekwiwalent ten miały wypłacany choćby jeden raz na podstawie przepisów ustawy w latach 2007–2010, mogą domagać się w 2010 r. wypłaty ekwiwalentu za lata 2002– –2007 lub za ich część, nawet jeśli decyzja odmowna ZUS za dany okres stała się ostateczna i prawomocna. Uważamy, że regulacją tą powinny być również objęte osoby, które wprowadzone przez ZUS w błąd odmownymi decyzjami nigdy nie odwoływały się od tych decyzji, a w konsekwencji w kolejnych latach nie składały już wniosków do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Jeżeli przypomnimy sobie historię, to jest faktem niezaprzeczalnym, że przedsiębiorstwa robót górniczych czy przedsiębiorstwa budowy szybów, będąc w trudnej sytuacji finansowej, zagrażającej redukcją zatrudnienia, w ramach jakby mniejszego zła zdecydowały się skorzystać z możliwości odstąpienia od stosowanych świadczeń w naturze, m.in. do bezpłatnego węgla, ale też ekwiwalentu pieniężnego za ten węgiel dla byłych pracowników przedsiębiorstwa, którzy w danym momencie już przebywali na emeryturach. Wydaje się, że jest to niezgodne z podstawowymi zasadami dotyczącymi praw nabytych. Wtedy też na podstawie omawianej ustawy przekazano wnioski do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych celem włączenia do podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego czy też rentowego ekwiwalentu pieniężnego za należny byłym pracownikom bezpłatny węgiel. Należy tutaj zwrócić uwagę, że włączenie do podstawy wymiaru emerytur i rent następowało w różnych terminach i w zależności od kondycji finansowej poszczególnych przedsiębiorstw. Większość uprawnionych nie mogła włączyć do podstawy wymiaru świadczenia kwoty ekwiwalentu pieniężnego za bezpłatny węgiel, gdyż ta podstawa wymiaru przekraczała już dopuszczalne wtedy 250%.

Uważamy również, że do nowelizowanej ustawy należałoby wprowadzić także inne regulacje. Brak w tej ustawie regulacji dotyczących wdów po byłych pracownikach przedsiębiorstw robót górniczych, których mężowie zmarli po 31 grudnia 2006 r. W rozumieniu obecnych zapisów nie są one osobami uprawnionymi do otrzymania ekwiwalentu z uwagi na to, że na dzień 1 stycznia 2007 r. uprawnieni byli żyjący jeszcze mężowie, a nie same wdowy. Z powyższego wynika więc, że zostały pozbawione prawa do deputatu za to, że ich mężowie, powiedzmy sobie tutaj szczerze, zbyt długo żyli.

Chodzi też o byłych pracowników PRG Jastrzębie, którzy wtedy byli już na zasłużonych emeryturach lub rentach. Wówczas odebrano im nabyte wcześniej prawa do deputatu, co jest niezgodne z konstytucją, o czym już wcześniej mówiłem. Ich uprawnienia do bezpłatnego węgla powstały na podstawie układu zbiorowego pracy dla przemysłu węglowego z 1 lutego 1980 r. i korzystali z nich w dniu 25 listopada 1995 r., tak jak ci, których uprawnienia powstały na podstawie układu zbiorowego pracy dla pracowników zakładów górniczych z 21 grudnia 1991 r. Oni też zachowali prawo do bezpłatnego węgla w wymiarze odpowiednio 2,5 lub 3 tony rocznie. W tym projekcie pominięto również emerytów i rencistów w zakresie uprawnień do deputatu węglowego w protokole dodatkowym. Dotyczy to wszystkich byłych pracowników PRG Jastrzębie, przedsiębiorstw budowy szybów, jak i innych zakładów. Chciałbym tutaj zwrócić uwagę, że zaproponowane rozwiązania są dobre, ale niewystarczające. Nie odnoszą się ani do całego problemu, do zgłaszanych uwag, ani do wszystkich bardzo poważnych kontrowersji, dlatego Klub Parlamentarny Polska jest Najważniejsza ostateczną decyzję co do głosowania podejmie później, przed trzecim czytaniem. Dziękuję bardzo.

Zobacz cały program

Poniżej treść interpelacji.

Szanowna Pani
Ewa Kopacz
Minister Zdrowia

INTERPELACJA

w sprawie masowej zachorowalności mieszkańców Turzy Śląskiej zamieszkałych w pobliżu stacji bazowych telefonii komórkowej, zlokalizowanych przy ulicy Mszańskiej 4a w Turzy Śląskiej w powiecie wodzisławskim.

W związku z interwencjami zgłoszonymi do mojego biura poselskiego przez osoby oraz instytucje, których problem dotyczy, proszę o zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie. Jako poseł na Sejm RP z ogromnym niepokojem od lat obserwuję liczne nowelizacje przepisów prawa dotyczące budowy stacji bazowych telefonii komórkowych, które coraz bardziej pomijają znaczenie człowieka i ochronę jego zdrowia i życia. Przez całe lata Pani Irena Mazur, Dyrektor Instrumentów Środowiskowych Ministerstwa Środowiska, przekazywała, iż badania WHO potwierdziły nieszkodliwy wpływ stacji bazowych na zdrowie ludzi. Niestety z ekspertyz zagranicznych naukowców wynika, iż teorie te rozmijają się z prawdą. Efektem nieświadomości i działań rzeszy urzędników jest problem, będący przedmiotem niniejszej interpelacji.
Istnieją liczne, wiarygodne dowody naukowe, potwierdzające szkodliwość dla życia
i zdrowia ludzi oddziaływania pola elektromagnetycznego, związanego z funkcjonowaniem stacji bazowych. Jednakże w Polsce jak dotąd pomimo licznych postulatów, nie przeprowadzono badań naukowych, dotyczących stanu zdrowia ludności zamieszkałej w pobliżu tego typu urządzeń, które by w sposób obiektywny i wnikliwy potwierdziły bądź zaprzeczyły stawianej tezie.
W sprawie promieniowania elektromagnetycznego niejonizującego zajął stanowisko Parlament Europejski w rezolucji z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie obaw dotyczących wpływu pól elektromagnetycznych na zdrowie. Stwierdzono, że w interesie wspólnotowym jest przeprowadzenie testów i badań nad pośrednimi i bardzo niskimi falami elektromagnetycznymi, żeby wyciągnąć szersze wnioski na temat ich skutków dla zdrowia ludzkiego. Skłoniły do tego alarmujące sygnały pochodzące od obywateli całej Europy. Badania epidemiologiczne wskazują, że długotrwałe narażenie na w/w promieniowanie powoduje szereg niebezpiecznych objawów, m.in. przyśpieszenie rozwoju chorób nowotworowych, zaburzenia rymu serca, alergie i inne objawy występujące nawet przy poziomie promieniowania mieszczącym się w normach prawnych. Coraz powszechniejsze staje się także zjawisko nadwrażliwości na promieniowanie elektromagnetyczne, które dotyczy obecnie 6 – 10% ludności i rośnie wraz z ilością stacji bazowych telefonii komórkowych. Oznacza to, iż powyższy odsetek społeczeństwa odczuwa negatywne skutki działania promieniowania elektromagnetycznego i ulega szybciej schorzeniom.
Potwierdzeniem powyższych badań jest sytuacja zdrowotna osób zamieszkujących okolice stacji bazowej w Turzy Śląskiej. W populacji mieszkańców tej miejscowości wystąpiły bardzo liczne przypadki nowotworów złośliwych i innych chorób (zachorowalność większa niż w populacji ogólnej z tendencją wzrostu). Ma to najwyraźniej bezpośredni związek z oddziaływaniem pola elektromagnetycznego, emitowanego przez anteny działających tam od wielu lat trzech stacji bazowych telefonii komórkowej. Zestawienie tych faktów wskazuje na istnienie powyższego związku – podobne sytuacje mają miejsce także
w innych miejscach w Polsce oraz w licznych punktach na całym świecie. Są one powodem wielu protestów lokalnych społeczności.
Zdaniem lekarzy zachorowalność i umieralność na nowotwory wśród mieszkańców Turzy Śląskiej nie jest przypadkowa i może mieć związek z działającymi stacjami bazowymi. Przedstawiam specjalistyczne diagnozy lekarskie tylko niektórych osób, zamieszkujących bezpośrednie okolice stacji bazowej, które wyraziły zgodę na udostępnienie dokumentacji medycznej:
1.    Anna K. – nowotwór złośliwy sutka (odległość od stacji bazowej około 200 m);
2.    Rudolf W. – guz gruczołu piersiowego (odległość od stacji bazowej około 300 m);
3.    Teresa S. – rak trójkąta zatrzonowcowego (odległość od stacji bazowej około 100 m);
4.    Izabela S. – rak piersi lewej (odległość od stacji bazowej około 150 m);
5.    Daniela H. – rak płaskonabłonkowy wargi dolnej (odległość od stacji bazowej około 250 m);
6.    Stanisław E. – nowotwór trzustki (odległość od stacji bazowej około 300 m);
7.    Stanisław K. – choroba nowotworowa – guz nieoperacyjny esicy, przerzuty do wątroby (odległość od stacji bazowej około 100 m);
8.    Małgorzata T. – choroba nowotworowa wątroby (odległość od stacji bazowej około 100 m);
9.    Zdzisław T. – nowotwór złośliwy nerwów czaszkowych i innych części centralnego systemu nerwowego, zmiana przekraczająca granice mózgu, obejmująca oczodół, masyw szczękowo – sitowy i nosogardłowy, nowotwór złośliwy skóry – skóra powieki łącznie z kątem oka (odległość od stacji bazowej około 200 m) – zmarł;
10.    Franciszek K. – wyniszczenie nowotworowe (odległość od stacji bazowej około 150 m) – zmarł;
11.    Elżbieta K. – guz mózgu (odległość od stacji bazowej około 100 m) – zmarła;
12.    Bronisław O. – rak pęcherza moczowego (odległość od stacji bazowej około
150 m) – zmarł.

Na domiar złego w odległości około 200 metrów od istniejącego masztu z trzema stacjami bazowymi widnieje już kolejna konstrukcja masztu sieci telefonii komórkowej i trwa procedura jego uruchomienia. Mieszkańcy wyrażają na to stanowczy, niestety jak do tej pory bezskuteczny protest. Zwracam się zatem do Pani Minister z ogromną prośbą o podjęcie działań w obronie praw do życia mieszkańców Turzy Śląskiej i innych mieszkańców naszego kraju, borykających się z podobnymi problemami. W załączeniu przesyłam ostatnią decyzję starosty, umożliwiającą uruchomienie czwartej stacji bazowej telefonii komórkowej w tym rejonie, które z pewnością spowoduje jeszcze większą kumulację pól elektromagnetycznych.
Ważną kwestią, którą należy poruszyć, jest także brak regulacji prawnych odnoszących się do czasu oddziaływania na ludność pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowych telefonii komórkowych. Ryzyko problemów zdrowotnych rośnie przede wszystkim z czasem działania promieniowania elektromagnetycznego na żywe organizmy, a nie tylko wraz ze wzrostem jego poziomu. Ponadto ekspozycja ludności na w/w promieniowanie w środowisku jest procesem ciągłym i długotrwałym, a więc różnym od warunków ekspozycji testowanych w doświadczeniach.
Konieczne jest przeprowadzenie badań nad poziomem wskaźników pola elektromagnetycznego, dokonanych przez niezależną i specjalistyczną jednostkę. Niestety jednostka taka, zgodnie z prawem, jest zobligowana do wcześniejszego poinformowania inwestora o planowanym badaniu natężenia pola elektromagnetycznego. Rozwiązanie to budzi wątpliwości co do rzetelności wyników przeprowadzonych badań i często jest nieadekwatne do rzeczywistości. Ważne jest zatem stworzenie innego systemu kontroli i zmiany zapisów prawnych.
Jednocześnie proszę Panią Minister o szybką i stanowczą reakcję, co w omawianej sprawie ma kluczowe znaczenie.
W ostatnich latach poprzez wprowadzenie licznych zmian przepisów prawa oraz podjęcie tzw. spec ustawy, dokonano znacznych ułatwień operatorom telefonii komórkowej zarówno na etapie budowy jak i funkcjonowania stacji bazowych. Są w rażącej sprzeczności
z wiedzą naukową, a często też nawet ze zdrowym rozsądkiem. Zmiany powodują zamęt
w orzecznictwie sądowo – administracyjnym, z którym nawet NSA do dziś nie może sobie skutecznie poradzić. Czas najwyższy, aby tę sferę gruntownie uporządkować, a początkiem tego niech będzie zajęcie się sprawą ludzi, którzy cierpią w efekcie pozbawienia ich prawa do życia w środowisku, które nie zagrażałoby ich zdrowiu.

Dlatego też kieruję do Pani Minister pytania:
1.    Jakie widzi Pani Minister możliwości rozwiązania przedstawionych przeze mnie problemów?
2.    Czy Ministerstwo Zdrowia lub wyznaczona jednostka prowadzi badania nad szkodliwością fal elektromagnetycznych i ich wpływie na zdrowie i życie człowieka?
3.    Czy ministerstwo dysponuje wynikami badań, które określałyby wpływ na czas przebywania ludzi w polu promieniowania elektromagnetycznego?
4.    Czy wobec przedstawionych faktów widzi Pani Minister możliwość zmian regulacji prawnych tak, aby chronić mieszkańców przed szkodliwym promieniowaniem?
5.    Czy Ministerstwo Zdrowia przewiduje zmiany zapisów prawnych, w efekcie których inwestorzy stacji bazowych nie będą wcześniej informowani o planowanych badaniach wskaźników natężenia pola elektromagnetycznego?
6.    Czy wobec tak szybko rozwijających się sieci telefonii komórkowej nie należałoby utworzyć specjalistyczną i niezależną jednostkę, która prowadziłaby cyklicznie badania promieniowania w okolicach stacji bazowych?
7.    Czy zwiększona zachorowalność mieszkańców Turzy Śląskiej jest skutkiem bezpośredniego oddziaływania pola elektromagnetycznego istniejących tam od kilku lat stacji bazowych i w jaki sposób dokonane zostanie zbadanie tej sprawy?
8.    Czy mieszkańcy mogą liczyć na konkretną pomoc ze strony Ministerstwa Zdrowia?
9.    W jaki sposób mają chronić swoje własne zdrowie i życie mieszkańcy bezpośrednio narażeni na oddziaływanie opisywanych pól elektromagnetycznych i jakie instrumenty prawne ich skutecznie chronią?
Z uwagi na ustawę o ochronie danych osobowych, proszę o nieujawnianie informacji personalnych osób zamieszkujących w okolicach stacji bazowych, znajdujących się w Turzy Śląskiej.

z wyrazami szacunku
Adam Gawęda
Poseł na Sejm RP

Załączniki:
1.    Decyzja starosty wodzisławskiego z dnia 1 marca 2011.
2.    Fragmenty raportu „Uzasadnienie wyznaczenia norm ekspozycji ludności na promieniowanie elektromagnetyczne na podstawie skutków biologicznych”.
3.    Karty informacyjne leczenia szpitalnego mieszkańców Turzy Śląskiej, osób zamieszkujących bezpośrednie okolice stacji bazowej, które wyraziły zgodę na udostępnienie dokumentacji medycznej.

Poniżej zamieszczamy treść interpelacji.

Szanowny Pan
Prof. dr hab. inż. Andrzej Kraszewski

Minister Środowiska

INTERPELACJA
w sprawie braku właściwego zabezpieczenia przeciwpowodziowego gminy Lubomia w powiecie wodzisławskim oraz opóźnień  w budowie zbiornika Racibórz Dolny.

W związku ze zgłoszoną do mnie interwencją przez Wójta Gminy Lubomia oraz mieszkańców sołectw: Buków, Nieboczowy i Ligota Tworkowska, zwracam się do Pana Ministra z prośbą o zajęcie stanowiska w przedstawianych poniżej sprawach oraz podjęcie skutecznych działań zmierzających do rozwiązania problemów właściwego zabezpieczenia przeciwpowodziowego terenów doliny nadodrzańskiej położonych w Gminie Lubomia.

Są trzy bardzo poważne, nierozwiązane dotąd problemy, które zagrażają w/w sołectwom Gminy Lubomia i ziemi raciborskiej:
1.    Podczas powodzi w maju 2010 roku uszkodzona została śluza wałowa mieszcząca się na działce nr 1010/4, k.m.3, obręb Buków przy ośrodku rekreacyjno – wypoczynkowym KWK Jas-Mos w Jastrzębiu Zdroju. Działka ta jest własnością Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach. Przedmiotowa śluza odprowadza wodę ze zbiornika, który również należy do Skarbu Państwa i jest trwałym zarządzie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach. Uszkodzona śluza stanowi poważne zagrożenie dla mieszkańców sołectwa Buków. Do dnia dzisiejszego nie ustalono, kto powinien przedmiotową śluzę wyremontować, a później utrzymywać jej sprawność techniczną tak, aby nie stanowiła zagrożenia zalania miejscowości Buków. Dnia 8 grudnia 2010 roku odbyło się spotkanie zainteresowanych stron w Starostwie Powiatowym w Wodzisławiu Śląskim, które miało na celu ustalenie stanu prawnego i faktycznego śluzy. Z uwagi na to, że nie doszło do porozumienia pomiędzy Śląskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach a Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Gliwicach, Starosta zwrócił się z prośbą do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach jako podmiotu odnoszącego korzyści ze śluzy oraz podmiotu pełniącego funkcję właściciela w stosunku do nieruchomości, na której znajduje się śluza o podjęcie działań zmierzających do jej remontu w możliwie szybkim terminie. W piśmie starosta informuje, że w przypadku zaniechania działań ze strony RZGW w Gliwicach zmierzających do odbudowy śluzy, poinformuje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego celem podjęcia przez niego działań w trybie przepisów ustawy – Prawo budowlane, co też uczynił postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r. W związku z tym, że do tej pory nie poczyniono konkretnych ustaleń co do przedmiotowej śluzy, a mieszkańcy Bukowa przy każdym wezbraniu wody w Odrze obawiają się zalania istnieje najwyższa konieczność rozwiązania problemu.
2.    Drugim bardzo ważnym problemem stanowiącym zagrożenie powodziowe dla sołectw Nieboczowy i częściowo Ligoty Tworkowskiej jest odtworzenie i zabezpieczenie przerwanego prawostronnego filara ochronnego rzeki Odry w obrębie Ligoty Tworkowskiej (tzw. Kurowiec). W czasie powodzi w maju 2010 roku powstała tam wyrwa na długości około 200 m. Po kilkakrotnych interwencjach ze strony Gminy Lubomia wyrwa została zasypana systemem gospodarczym przez wykorzystanie nadkładu ziemi z pobliskiego zakładu kruszyw (w porozumieniu z RZGW Oddz. w Raciborzu). Usypany wał jest bez jakichkolwiek zabezpieczeń, co przy spiętrzeniu wody w Odrze grozi jego podmyciem. Ponadto wał jest o około 1,5 m za niski, a w końcowym odcinku szerokość filara jest zbyt mała, co w dalszym ciągu stwarza poważne zagrożenie powodziowe dla wsi Nieboczowy. W odpowiedzi na kolejną interwencję Gminy, RZGW Racibórz w piśmie z dnia 2 listopada 2010 roku odpowiada: „Nie ma żadnych możliwości zintensyfikowania – przyśpieszenia prowadzonych obecnie prac związanych z odtworzeniem i doraźnym zabezpieczeniem prawostronnego filara rzeki Odry
w obrębie Ligoty Tworkowskiej”. Zaniedbania w powyższej sprawie rodzą niebezpieczeństwo, że sołectwo Nieboczowy po raz kolejny może zostać zalane. Mieszkańcy Nieboczów już czwarty rok oczekują na przesiedlenie i budowę Zbiornika Racibórz, którego realizacja nadal się opóźnia, co również stwarza bardzo poważne perturbacje dla normalnego funkcjonowania Gminy Lubomia jak i dla Jej mieszkańców. Brak podjęcia skutecznych działań i opóźnienia związane z budową zbiornika Racibórz Dolny mogą spowodować, że planowany termin jego realizacji nie będzie dochowany.
3.    Kolejnym ważnym problemem dla mieszkańców wsi Nieboczowy są cieki wodne Plinc I i Plinc II biegnące wśród pól. Cieki te po powodzi w 2010 roku pozostały zamulone, a ponadto z uwagi na rosnące w nich drzewa (samosiejki) utrudniające przepływ wody, często dochodzi do podtopień i zalań okolicznych pól i uniemożliwia ich uprawę. Na interwencję Gminy skierowaną do Śląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach jako administratora cieków, ŚZMiUW informuje, że zmieniło się nazewnictwo cieku Plinc na Pleśnica – jakby to była dla rolników uprawiających tam swoje pola najważniejsza sprawa. Poinformowano również, że ciek ten znajduje się
w czaszy projektowanego „Zbiornika Racibórz Dolny”, a więc prowadzone są tam prace związane z eksploatacją żwiru, a koordynatorem tych prac jest RZGW – Biuro Wdrażania Projektu „Zbiornika Racibórz Dolny”. Jest to więc kolejny spór kompetencyjny pomiędzy instytucją administracji rządowej – RZGW a podmiotem administracji samorządu województwa śląskiego – ŚZMiUW. Dualizm administracji, jednostek sprawujących nadzór i zarząd nad zabezpieczeniami przeciwpowodziowymi i obiektami „wodnymi”, których likwidację w czasie powodzi w 2010 roku zapowiadał premier Donald Tusk, nadal istnieje, zaś najważniejszymi problemami w zakresie ochrony przed powodzią stały się spory kompetencyjne, zamiast realnych działań, co może po raz kolejny okazać się brzemienne w skutkach. Gmina wystosowała pismo do RZGW Racibórz z prośbą o wyjaśnienie do kogo należy konserwacja i doraźne wyczyszczenie cieku Pleśnica.

Proszę zatem o podjecie skutecznych działań zmierzających do rozwiązania nabrzmiałych problemów, gdyż opisane zaniedbania utrudniają rolnikom uprawę ich pól oraz narażają mieszkańców powiatów wodzisławskiego i raciborskiego na niebezpieczeństwo kolejnej powodzi.

Proszę ponadto o rzetelną odpowiedź na następujące pytania:

1.    Jaką odpowiedzialność ponosi Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gliwicach za zaniechania działań zmierzających do odbudowy śluzy?
2.    Kiedy zostanie odbudowana i naprawiona śluza zabezpieczająca teren Gminy Lubomia i ziemię raciborską?
3.    Kiedy nastąpi odtworzenie i zabezpieczenie przerwanego prawostronnego filara ochronnego rzeki Odry w obrębie Ligoty Tworkowskiej?
4.    Jakie podejmie Pan Minister działania zmierzające do przyspieszenia budowy zbiornika Racibórz Dolny?
5.    Czy opóźnienia związane z budową zbiornika Racibórz Dolny mogą spowodować, że planowany termin jego realizacji nie będzie dochowany?
6.    Czy Ministerstwo dokonało oceny skutków zaniedbań, które przyczyniły się do tak poważnych opóźnień?
7.    Kto odpowiada, w jaki sposób i kiedy zostaną udrożnione i wyczyszczone cieki wodne Plinc I i Plinc II (wg nowej nazwy Pleśnica) biegnące wśród pól sołectwa Nieboczowy w Gminie Lubomia?

z wyrazami szacunku
Adam Gawęda
Poseł RP

]]> http://www.adamgaweda.pl/posel/interpelacja-do-ministra-srodowiska-w-sprawie-braku-wlasciwego-zabezpieczenia-przeciwpowodziowego-gminy-lubomia-oraz-opoznien-w-budowie-zbiornika-raciborz-dolny/feed/ 0 http://www.adamgaweda.pl/posel/praca-w-regionie/strukury-pjnu-na-podbeskidziu/ http://www.adamgaweda.pl/posel/praca-w-regionie/strukury-pjnu-na-podbeskidziu/#comments Thu, 03 Mar 2011 11:38:41 +0000 Dominika Porwoł http://www.adamgaweda.pl/?p=6925 W poniedziałek 28 lutego 2011 w Bielsku – Białej poseł Adam Gawęda spotkał się z kandydatami na pełnomocników kół Podbeskidzia, omawiając najważniejsze sprawy związane z tworzeniem struktur PJN-u. W trakcie merytorycznej dyskusji określono strategię działania dla tego regionu, zwracając uwagę na konieczność utworzenia biura poselskiego, otwartego na potrzeby mieszkańców.

Zobacz stronę internetową: PJN – Podbeskidzie

10 lutego w Gminnym Ośrodku Kultury w Lubomi odbyło się spotkanie, dotyczące budowy stacji bazowej telefonii komórkowej przy Piekarni GS Lubomia. W spotkaniu tym uczestniczył również poseł Adam Gawęda. Poseł przedstawił mieszkańcom pismo wystosowane w tej sprawie do starosty powiatu Tadeusza Skatuły. Poseł Gawęda skierował również wniosek do wojewody Zygmunta Łukaszczyka o stwierdzenie nieważności decyzji starosty wodzisławskiego (znak WAB.7351-0583/10 z dnia 21.01.2011 roku), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P 4 – WOD 2019 wraz z przyłączem energetycznym na parceli nr 342/69 w Lubomi przy ulicy Granicznej 3. Poseł wniósł o natychmiastowe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wszyscy mamy nadzieję, iż wojewoda przychyli się do oczekiwań mieszkańców.

Czytaj więcej: Puls Biznesu – przeciw „pospiesznej i dzikiej prywatyzacji”

]]> http://www.adamgaweda.pl/posel/posel-gaweda-oraz-gornicza-solidarnosc-przeciwni-przyspieszonej-i-nieprzemyslanej-prywatyzacji/feed/ 0 http://www.adamgaweda.pl/posel/praca-w-regionie/droga-do-fioletowych-certyfikatow/ http://www.adamgaweda.pl/posel/praca-w-regionie/droga-do-fioletowych-certyfikatow/#comments Tue, 09 Nov 2010 11:45:42 +0000 Dominika Porwoł http://www.adamgaweda.pl/?p=6375 Spółce Energetycznej „Jastrzębie” z Jastrzębia – Zdroju, jako pierwszej w kraju URE przyznało fioletowy certyfikat. Otrzymała go za wyprodukowanie z metanu (gazu kopalnianego) w wysokosprawnej kogeneracji do lipca br. ponad 20 tyś MWh energii elektrycznej. Udział posła Adama Gawędy w zmianie prawa energetycznego stwarzającego warunki umożliwiające uzyskanie fioletowych certyfikatów miał kluczowe znaczenie dla sprawy. Początki były bardzo trudne, już w lutym 2008 r. poseł spotkał się z kierownictwem i Prezesem Spółki Energetycznej „Jastrzębie” S.A. oraz ekspertami od energetyki. Efektem wstępnych analiz była zaproponowana przez posła ministrowi gospodarki koncepcja uznania energii produkowanej z metanu ujmowanego przy dołowych robotach górniczych w kopalniach węgla kamiennego za energię pochodzącą ze źródeł odnawialnych. Poseł złożył interpelację nr 2050 do ministra gospodarki w tej sprawie, na którą uzyskał wstępną akceptację, niestety bez dalszej realizacji. Gdy okazało się później, że ten kierunek nie uzyska poparcia, poseł postanowił włączyć się do prac nad zmianą zapisów ustawy prawo energetyczne. Zaproponował nowe rozwiązanie legislacyjne, przyjęte najpierw przez komisję a później przez parlament, które daje możliwość uzyskania świadectwa pochodzenia dla energii wyprodukowanej ze spalania i współspalania metanu. Tak przyjęta ustawa na początku tego roku pozwala wspierać finansowo te przedsiębiorstwa, które produkują taki rodzaj energii. Zgodnie z jej zapisami Prezes URE 10 maja 2010 roku określił wartość świadectwa. Jest to bezdyskusyjny sukces posła Adama Gawędy.
Należy jeszcze podkreślić, że koordynatorem tych działań był współpracownik posła Artur Michałowski a wsparciem eksperckim służył główny specjalista ds. energii kolorowych Zdzisław Matysiak.

Jednym z pierwszych omawianych tematów były zagrożenia powodziowe na terenie Wodzisławia i podejmowane działania w celu zabezpieczenia mieszkańców miasta przed powodzią i jej skutkami. Dzielnica Radlin II jest terenem, gdzie najczęściej dochodzi do powodzi. Tak też było w maju i czerwcu tego roku. Kierownik Waldemar Niemiec ze Śląskiego Zarządu Melioracji powiedział o działaniach, jakie należy podejmować, aby nie wystąpiły powodzie w Wodzisławiu. Wśród działań wymienił m. in. pogłębienie, poszerzenie przepływu na rzece leśnicy, potoku jodłownickim, górnoradlińskim oraz budowę polderów przeciwpowodziowych. Po jego wypowiedzi zapytałem, czy gdyby takie deszcze były obecnie jak te z maja i czerwca, to czy zjawiska powodziowe by nie wystąpiły. Kierownik Niemiec przyznał, że w chwili obecnej żadne fizyczne prace nie były wykonane wobec tego doszłoby do podtopień. Konkretne prace planowane są na wrzesień tego roku i to powinno poprawić sytuację. Radny dzielnicy Alojzy Magiera stwierdził natomiast, że nie tylko doszłoby do takich podtopień, ale byłyby one większe z uwagi na zamulenie i wypłycanie przepustów po ostatniej powodzi. Dlatego zaapelował, aby jak najszybciej zrealizować jakieś konkretne działania. Radny Adam Króliczek natomiast przypomniał o wielu pismach skierowanych przez siebie i mieszkańców do wszystkich władz w sprawie powodzi. Oświadczył, że działania wciąż są niewystarczające, bo występują powodzie i zaproponował napisanie odpowiedniego wniosku przez Radę Miejską i skierowanie przez prezydenta do Śląskiego Zarządu Melioracji w celu podjęcia pilnych działań antypowodziowych.

W czasie omawiania głosowanych uchwał dwie z nich dotyczyły likwidacji publicznych przychodni w Rudzie Śląskiej i w Białych Błotach. Radny Franciszek Plutowski i ja wstrzymaliśmy się od głosu, natomiast pozostali radni byli za. W uzasadnieniu likwidacji przychodni w Białych Błotach była informacja o dodatnim wyniku finansowym za ostatni rok. Zapytałem, dlaczego likwiduje się przychodnię, która ma dodatni wynik finansowy. Referująca urzędniczka nie potrafiła odpowiedzieć na to pytanie. Co ciekawe pomimo braku odpowiedzi na to pytanie pozostali radni głosowali za.

Najwięcej kontrowersji wzbudziła uchwała w sprawie zmiany uchwały dotyczącej przyjęcia „Strategii oświatowej Miasta Wodzisław Śląski na lata 2007 – 2014”. Przed sesją w „Nowinach Wodzisławskich” ukazał się ostry artykuł dotyczący tej uchwały pt. „Radni: to przymiarki do likwidacji szkół”.  Pierwsza głos zabrała radna Danuta Hajok, która zapytała się dlaczego uchwała dotycząca zmian w strategii nie była omawiana na jednej z merytorycznych komisji,  czyli na Komisji Strategii i Rozwoju Miasta. Następnie zapytała, czy zespół oświatowy powołany do opracowania zmian w wodzisławskiej oświacie zakończył pracę. Naczelnik Ryszard Ciesielski odpowiedział, że zespół jeszcze nie zakończył prac. Radna Barbara Bielawska stwierdziła, że ta uchwała jest furtką do likwidacji szkół. Zauważyła, że łatwo szkołę zamknąć a trudno otworzyć, bo koszt otwarcia nowej szkoły może sięgać nawet 20 mln zł. Przypomniała, że rozważano zamknięcie przedszkola nr 19, a teraz brakuje miejsc. Dodała, że NIK skontrolowało 23 przypadki zamknięcia szkół i aż w 21 szkołach gminy nic nie zyskały na zamknięciu. Radna dzielnicy Helena Osińska stwierdziła, że po sugestywnym artykule w Nowinach będzie oceniany prezydent i zapytała, po co podcina sobie skrzydła przed wyborami. Następnie zapytała, skąd ten pomysł zmiany strategii na trzy miesiące przed wyborami. Dodała, że nowa rada mogła się tym zająć. Radny Jan Kaczyński natomiast stwierdził, że należy czytać dokument ze zrozumieniem, że poparcie tej uchwały jest odpowiedzialnością i należy pozwolić iść innym dalej. Radny  Jan Grabowiecki na koniec dyskusji zauważył, iż jedna ze zmian wprowadza słowo racjonalizować. Wobec tego zapytał czy radni nie powinni popierać dokumentu, który nakazuje prezydentowi działać racjonalnie. Stwierdził, że nie można głosować przeciw tej uchwale, bo to tak jakby zakazywać prezydentowi działać racjonalnie. Na koniec złożył wniosek o zamknięcie dyskusji. Za zamknięciem dyskusji było 13 radnych przeciw było 5 radnych. Następnie w głosowaniu uchwały 13 radnych było za, Danuta Hajok, Barbara Bielawska, Franciszek Plutowski i ja byliśmy przeciw, a radny Władysław Szymura się wstrzymał. W głosowaniu nie brali udziału Teresa Rybka, Wiesława Kiermaszek-Lamla oraz Edward Szczygieł. W czasie dyskusji zgłaszałem się kilkakrotnie, aby się wypowiedzieć, ale przewodniczący Lech Litwora nie zdążył mi udzielić głosu. Następnie po wniosku radnego Grabowieckiego dyskusja została zamknięta i jedyna możliwość, jaka mi pozostała to zabranie głosu podczas „wolnych wniosków”. Tak też zrobiłem i  na wstępie zapytałem, czy do obrad Rady Miejskiej zawitała cenzura? Czy to już będzie taka praktyka, że dyskusja będzie ucinana przez większość, czy już nie będzie demokracji w czasie sesji? Pomimo tego, że chciałem się w sprawie wypowiedzieć to takiej szansy nie miałem. Z satysfakcją stwierdziłem, że teraz będę mógł się wypowiedzieć, bo ponieważ jestem przy głosie to nikt nie zgłosi wniosku, aby zamknąć dyskusję. Następnie odniosłem się do wypowiedzi radnego Grabowieckiego na temat znaczenia słowa racjonalizować i zapytałem, czy my radni i prezydenci nie kierujemy się w swoich działaniach racjonalnością? Czy musimy podejmować specjalną uchwałę ze słowem racjonalizować i dopiero wtedy będziemy działać racjonalnie? Dla mnie to wydaje się absurdem. Potem odniosłem się do uchwały nt. zmian w strategii oświatowej, aby wyjaśnić, dlaczego Klub PiS w mojej osobie i Franciszka Plutowskiego głosował przeciw. Na wstępie zaznaczyłem, że my nie jesteśmy przeciwko zmianom w oświacie. Potem zapytałem, czy zlecenie przez prezydenta do wykonania „Analizy istniejącej sieci placówek oświatowych stosownie do sytuacji demograficznej i finansowej miasta” naprawdę wymaga zmiany uchwały wprowadzającej strategię oświatową na lata 2007 – 2014? Stwierdziłem, że naszym zdaniem nie. Najpierw taką analizę powinno się przeprowadzić i jeżeli będzie potrzeba racjonalizacji sieci, to dopiero na bazie tej analizy ewentualnie można będzie głosować uchwałę zmieniającą. Dodałem, że w tej chwili, bez takiej wiedzy głosowanie uchwały nie ma najmniejszego sensu. Zapytałem, po co taki pośpiech i na trzy miesiące przed końcem kadencji musimy taką uchwałę głosować. Dlatego głosowaliśmy przeciw tej uchwale.

W tym miejscu należałoby się zapytać, jakie są wyniki pracy zespołu oświatowego, który miał opracować analizę i przedstawić wnioski. Jakie zespół wypracował rekomendacje, które będą mogły być poddane szerszej dyskusji i kiedy efekty pracy zespołu będą poddane takiej dyskusji? Zespół został utworzony grubo ponad rok temu i zamiast przedstawić wyniki swojej pracy, co deklarował wcześniej, to proponuje się głosowanie nad uchwałą zmieniającą strategię. Przewodniczący Litwora po mojej wypowiedzi stwierdził, że jak padł wniosek o zamknięcie dyskusji ,to musiał go poddać pod głosowanie. Oczywiście mam nadzieję, iż przewodniczący nie zauważył mojej chęci zabrania głosu i że nie było to działanie celowe. Następnie przewodniczący powiedział, że wy (w domyśle klub PiS) zawsze jesteście przeciw i wystarczy pooglądać, co PiS robi w telewizji. Na to odparłem, że jest całkowitą nieprawdą, iż miejski klub PiS jest zawsze przeciw. Wystarczy sprawdzić protokoły z sesji, z których wynika, że jesteśmy za w około 90% głosowań. I zapytałem, jaką przewodniczący uprawia politykę.

Na sesji zadałem dwa pytania. Na wstępie zapytałem, czy miasto przejęło już basztę, jaki jest plan odrestaurowania baszty i przede wszystkim zabezpieczenie na okres zimowy. Drugie pytanie dotyczyło fontanny. Zapytałem, dlaczego niedawno odremontowana fontanna nie działa. Wiceprezydent Dariusz Szymczak stwierdził, że na początku sierpnia baszta została przekazana do miasta i jeszcze należy dokonać odpowiednich wpisów w księdze wieczystej. We wrześniu lub październiku miasto będzie już pełnoprawnym właścicielem baszty. Potem konieczna będzie do przeprowadzenia ekspertyza techniczna i wtedy trzeba będzie podjąć decyzje, co dalej robić. Z przejęciem baszty były wcześniej problemy. Nikt nie poczuwał się do wzięcia odpowiedzialności za ten zabytek. Dlatego w ubiegłym roku Klub PiS złożył w tej sprawie interpelację i po długiej dyskusji miasto zdecydowało się wystąpić o przejęcie baszty. Miejmy nadzieję, że ten cenny i unikalny zabytek będzie mógł być podziwiany przez następne pokolenia Wodzisławian. W sprawie fontanny wiceprezydent odpowiedział, że padła ona ofiarą wandalizmu i dlatego nie działa. Pewnie tak było, ale ostatni remont wykonany przed dniami Wodzisławia wydaje się nie do końca solidny. Chociażby brzydkie zacieki, które było już widać po kilkunastu dniach.

Radny Ireneusz Skupień zadał pytanie w sprawie planowanej sprzedaży przez miasto kamienicy przy placu Gladbeck. Zapytał, czy interesy działających tam czterech przedsiębiorców zostaną uwzględnione. W kamienicy na parterze w tej chwili znajduje się jedna cukiernia i trzy sklepy. Na piętrze natomiast były cztery lokale socjalne. Budynek jest w fatalnym stanie i koszt jego remontu był szacowany na 400 tysięcy złotych. Dlatego miasto zdecydowało się sprzedać tę kamienicę. Lokatorzy z mieszkań socjalnych zostali przeniesieni do innych lokali. Wiceprezydent Dariusz Szymczak odpowiedział, że były prowadzone rozmowy z przedsiębiorcami, ale ostatecznie miasto zdecydowało się sprzedać kamienicę w otwartym przetargu, do którego może przystąpić każdy chętny. Jednym z powodów otwartego przetargu była, zdaniem wiceprezydenta, chęć osiągnięcia maksymalnego zysku. Wg niego przedsiębiorcy nie mieli prawa pierwokupu, natomiast mogli złożyć wnioski o pierwszeństwo w zakupie. Jeden z zainteresowanych przedsiębiorców Jarosław Szczęsny przypomniał, że zatrudnionych obecnie jest tam 14 osób, a działalność prowadzona jest nawet od trzydziestu lat. Jego zdaniem jeszcze w czerwcu i lipcu przedsiębiorcy byli przekonani, że miasto sprzeda im kamienicę. Kamienica wyceniona została na 600 tys. zł i przedsiębiorcy będą mogli zapłacić nawet 750 tys. zł. Przedsiębiorcy, gdy w sierpniu dowiedzieli się o otwartym przetargu byli bardzo zaskoczeni. W trakcie dyskusji zapytałem się wiceprezydenta czy interesy przedsiębiorców nie powinny być tak istotnym czynnikiem jak zysk. Czy zysk jest najważniejszy dla miasta? Przecież przedsiębiorcy są także mieszkańcami miasta. Zapytałem także, czy w związku z prowadzonymi negocjacjami z przedsiębiorcami, byli oni poinformowani o możliwości złożenia wniosków o pierwszeństwo wykupu. Wiceprezydent odpowiedział, że obowiązkiem strony biorącej udział w rozmowach jest znajomość przysługujących im praw. Można z tym się częściowo zgodzić, ale ponieważ przedsiębiorcy byli przekonani, że to oni kupią kamienicę bez przetargu to nie myśleli o innym rozwiązaniu, czyli składaniu dodatkowych wniosków. Na koniec zaapelowałem, aby nad sprawa jeszcze raz się pochylić i spróbować osiągnąć kompromis satysfakcjonujący i miasto i przedsiębiorców. Radny Janusz Majda dodał, że przedsiębiorcy płacili przez 30 lat czynsz i zapytał, kto doprowadził do takiego fatalnego stanu kamienicę. Także on stwierdził, aby miasto jeszcze raz spróbowało się porozumieć z przedsiębiorcami.

Radny Ryszard Zalewski

Pobierz interwencje poselskie:

1. Interwencja do Ministra Środowiska
2. Interwencja do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska

W dniu 18 sierpnia 2010 r. poseł Adam Gawęda uczestniczył w spotkaniu z mieszkańcami w sprawie działalności spółki „Zielony Śląsk”.

Zobacz informacje mediów po spotkaniu:

Telewizja TVS SILESIA

Telewizja TVT

Nowiny Wodzisławskie

Nowiny Rybnik


Radio 90

Radio Vanessa

W związku ze skierowaną przez organizacje związkowe i pracowników PKP CARGO S.A., Górnośląskiego Zakładu Spółki z siedzibą w Rybniku do nas interwencją, dotyczącą planowanej likwidacji zakładów tej spółki, zwracamy się z prośbą o udzielenie odpowiedzi i wyjaśnień na poniżej postawione pytania.

Z otrzymanych informacji wiemy, że z szesnastu zakładów aktualnie działających w Spółce ma pozostać tylko dziesięć, z czego tylko dwa mają powstać na terenie województw śląskiego i opolskiego. Oznaczałoby to, że z dotychczasowych trzech zakładów: Śląskiego, Górnośląskiego i Śląsko-Dąbrowskiego miałyby być utworzone dwa nowe zakłady: Zakład I Północny i Zakład II Południowy. PKP CARGO S.A. Górnośląski Zakład Spółki z siedzibą w Rybniku obejmuje swoim działaniem część województw śląskiego i opolskiego, zatrudniając obecnie około 1660 osób. Biorąc pod uwagę poziom zatrudnienia, wielkość pracy załadunkowej i wyładunkowej oraz masę towarową zdeponowaną do transportu w tym zakładzie, wynoszącą w I półroczu 2010 r. ok. 11,6 mln ton i odebraną wynoszącą ok. 7,5 mln ton, możemy stwierdzić, że wskazany Górnośląski Zakład Spółki jest jednym z czołowych, by nie powiedzieć najlepszym w Spółce. Średnio dobowo na terenie Zakładu uruchamianych jest około 100 pociągów, z czego tylko około 10 % stanowią pociągi w ruchu rozproszonym (TKM).

Wskazać należy, że przedstawione dotychczasowe działania restrukturyzacyjne przyniosły zamierzone efekty, m.in. Zakład w porównaniu do analogicznego okresu roku 2009 uzyskał znaczące nadwykonanie planów (o 32 %) oraz poprawę wszystkich wskaźników ekonomicznych.

Podkreślić również należy, że Zakład posiada na swoim terenie własne komórki utrzymaniowo – naprawcze kolejowego taboru wagonowego i trakcyjnego, usytuowane w Rybniku, Raciborzu, Opolu i Kędzierzynie-Koźlu. Na terenie Zakładu znajdują się również zakłady naprawy taboru kolejowego, tj.: Tabor Szynowy Opole S.A. w Opolu i Wagonbau Sp. z o.o. w Nysie.

Górnośląski Zakład Spółki w Rybniku obsługuje wielu strategicznie ważnych klientów również pod względem, tzw. bezpieczeństwa energetycznego o dużej pracy przewozowej, w tym głównie kopalnie Kompanii Węglowej S.A., KWK „Jankowice”, „Chwałowice”, „Marcel”, „Rydułtowy-Anna” i „Bolesław Śmiały”, kopalnie Jastrzębskiej Spółki Węglowej S.A., KWK „Krupiński”, „Jas-Mos”, „Pniówek”, „Zofiówka” i „Borynia” oraz koksownie Kombinatu Koksochemicznego Zabrze, koksownię „Dębieńsko” i koksownię „Radlin”, Elektrownię Rybnik S.A., PKE S.A. Elektrownię „Łaziska”, Zakłady Koksownicze „Zdzieszowice” Sp. z o.o., ZAK S.A. w Kędzierzynie-Koźlu, BOT Elektrownię Opole S.A. i wiele innych zakładów branży cementowej, budowlanej, spożywczej, przemysłowej.

Zakład obsługuje również przejście graniczne Chałupki, przez które dobowo przekazuje się ok. 20 pociągów. Prognozy na najbliższe lata wskazują, że dotychczas obsługiwane firmy zwiększą zapotrzebowanie przewozowe, w tym m.in.: Elektrownia Opole planuje rozbudowę o kolejne dwa bloki energetyczne, zwiększające przewozy węgla o ok. 3 mln ton rocznie. Planowane jest uruchomienie kopalni surowców mineralnych (stacje załadunku Racławice Śląskie i Głogówek) z możliwym do pozyskania przewozem mas tych surowców na poziomie ok. 2 mln ton rocznie i budowa zbiornika retencyjnego na Odrze w Bukowie, na potrzeby której konieczne będą dostawy ok. 8,5 mln ton kruszywa. Te okoliczności wskazują, że należałoby zwiększyć potencjał przewozowy zakładu a nie go ograniczać.

Wiadomym jest, że raz wygrane przetargi i pozyskane do obsługi transportowej firmy nie dają gwarancji, że w przyszłości PKP CARGO S.A. likwidując Górnośląski Zakład i tworząc nowy znacznie oddalony od potencjalnych dużych klientów utrzyma swoją obecnie dobrą pozycję lidera transportu kolejowego.

Niezrozumiałym jest fakt, że opracowany program naprawczy i podjęte działania restrukturyzacyjne przez Zarząd Spółki, które uzyskały powszechne przyzwolenie społeczne i przyniosły zakładane efekty jest dzisiaj drastycznie zmieniany i modyfikowany. Dysponując informacjami przekazanymi w piśmie Członka Zarządu do organizacji związkowych działających w spółce można wnioskować, że stan obecny szesnastu zakładów działających
w spółce (zmniejszony z czterdziestu dwóch) jest optymalny i zapewnia utrzymanie potencjału transportowego, zwiększanie ilości przewożonych drogą kolejową mas oraz szybkie reagowanie na potrzeby klienta, co w sumie gwarantuje rozwój PKP CARGO S.A.

W wyżej przywołanym piśmie przedstawiciel Zarządu podkreśla, że na skutek wprowadzonych działań Spółka uzyskała: „podniesienie efektywności zasobów, czego potwierdzeniem jest wzrost w I pół. 2010 roku o ponad 32 % przewozów masy towarowej (..) trafnym rozwiązaniem okazały się również działania w zakresie reorganizacji stacji manewrowych i rozrządowych (..) efektem działań naprawczych w PKP CARGO S.A. jest osiągniecie za I pół. 2010 roku wyniku netto 7,311 mln zł i przewiezienie 54,8 mln ton tj. o 9,6 mln ton więcej aniżeli w I pół. 2009 roku”.

Zaproponowane przez Zarząd dalsze zmiany pozbawione są jakichkolwiek kryteriów i nie zawierają istotnego w takim procesie uzasadnienia ekonomiczno-finansowego, wykazującego ewentualną opłacalność zamierzonego przedsięwzięcia. Brak również w tej koncepcji jasno określonych dalszych planów i zamierzeń oraz brak docelowej wizji spółki. Wskazują na to przeprowadzone konsultacje społeczne, najpierw w oparciu o zmianę z czterdziestu dwóch zakładów do szesnastu obecnie funkcjonujących, teraz się mówi o kolejnym łączeniu z szesnastu do dziesięciu, tak więc docelowo ile zakładów miało by pozostać tego Zarząd nie określa, a przecież każda tego typu zmiana struktury organizacyjnej spółki pochłania spore środki finansowe.

Reasumując nasuwa się spostrzeżenie, że proponowane zmiany nie mają nic wspólnego z dostosowaniem struktur Spółki do zmieniającego się rynku przewozów kolejowych, mającym na celu zapewnienie możliwości rozwoju i konkurowania z innymi przewoźnikami kolejowymi.

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności prosimy o pozostawienie Górnośląskiego Zakładu w obecnym kształcie organizacyjnym oraz weryfikację zaproponowanych rozwiązań restrukturyzacyjnych Spółki.

Mając ponadto na uwadze przyszłość PKP CARGO S.A., dobro jej pracowników i utrzymanie miejsc pracy oraz dostrzegając niespójne i pozostające w sprzeczności z dotychczasowymi efektami wnioski Zarządu Spółki, pragniemy skierować do Pana Ministra następujące zapytania:

1.Dlaczego Zarząd Spółki zamierza kolejny raz zmniejszać ilość zakładów z obecnie funkcjonujących szesnastu do dziesięciu i w oparciu o jakie kryteria proponuje się łączenie zakładów?

2.Czy istnieją konkretne wyliczenia wskazujące na opłacalność zamierzonego przedsięwzięcia oraz czy Spółka dysponuje uzasadnieniem ekonomiczno-finansowym?

3.Jakie przyjęto kryteria biznesowe do proponowanych rozwiązań zmierzających do utworzenia nowych zakładów?

4.Dlaczego przedstawiona propozycja zmian nie jest spójna z przyjętymi założeniami które nie przewidywały dalszego zmniejszenia liczby aktualnie działających zakładów w Spółce?

5.Co przemawia za likwidacją Górnośląskiego Zakładu, osiągającego najlepsze wyniki finansowe i wskaźniki ekonomiczne?

6.Jakie przesłanki techniczno – organizacyjne i logistyczne przemawiają za łączeniem zakładów i utworzeniem dwóch na terenie województw śląskiego i opolskiego z przyjętym wiodącym kryterium pełnej obsługi całego ciągu przewozowego?

7.Czy o braku spójności zaproponowanej koncepcji nie świadczy również dokonanie podziału Śląska na dwa zakłady w oparciu o obszary działania stacji manewrowych, co w Spółce, zakładającej w swoim programie naprawczym maksymalną likwidację tychże stacji i stałe ograniczanie realizacji przewozów w ruchu rozproszonym oraz dążącej wzorem konkurencji do świadczenia usług przewozowych w składach cało-pociągowych, nie ma żadnego uzasadnienia?

8.W jakim terminie Spółka zamierza wprowadzić zaproponowane zmiany i w jaki sposób nastąpiłoby ewentualne utworzenie nowych zakładów?

9.Jak Spółka zamierza rozwiązać problem ewentualnej nadwyżki zatrudnienia?

Oczekujemy na podjecie skutecznych działań skierowanych na rozwiązanie tego bardzo poważnego problemu oraz udzielenie pełnych wyjaśnień i wyczerpującej odpowiedzi.

Poseł na Sejm RP
Adam Gawęda

INTERPELACJA
w sprawie roszczeń z tytułu zniszczenia gruntu podczas realizacji budowy autostrady A – 1

W związku z interwencjami dotyczącymi zniszczenia i zajęcia gruntu podczas budowy autostrady A – 1 oraz w nawiązaniu do odstąpienia od dalszej budowy odcinka południowego tej autostrady proszę o udzielenie wyczerpujących odpowiedzi i zajęcie stanowiska w tej sprawie. Z przedstawionych przez mieszkańców informacji wynika, że zawarte porozumienia  na usytuowanie różnego typu urządzeń infrastruktury technicznej, zajęcie terenu oraz prowadzenie robót związanych z budową autostrady A-1 zostało zawarte pomiędzy odpowiednio właścicielami poszczególnych działek a Biurem Projektowo – Konsultingowym Complex Projekt Sp. z o.o. w Katowicach działającej w imieniu i na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Katowicach.

Mieszkańcy – poszkodowani – dochodząc swoich roszczeń z tytułu zniszczenia gruntu, są oburzeni odsyłaniem ich do Wykonawcy, tj. do Alpine Bau Gmbh Sp Jawna z/s w Warszawie. W myśl porozumienia to Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddz. w Katowicach za ewentualne szkody i utracone pożytki powinna zlecić wykonanie operatów szacunkowych wyceny odszkodowania i wypłacić należne odszkodowania. Rozwiązanie umowy na budowę autostrady z wykonawcą nie nastąpiło z winy właścicieli nieruchomości, a zatem odsyłanie ich przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad jest nieuprawnione.

W związku z powyższym kieruję do pana Ministra pytania:

1. Kto jest odpowiedzialny za realizację zawartych porozumień i zobowiązań z właścicielami działek zajętych przy budowie autostrady A-1?
2. Jakie organy państwa odpowiadają za prawidłowość naliczenia odszkodowań z tytułu wyrządzonych szkód i utraconych pożytków przy budowie autostrady A -1 realizowanej z udziałem GDDKiA Oddział w Katowicach? W jaki sposób nastąpi naliczenie odsetek od nieterminowo wypłaconych odszkodowań i od jakiego terminu?
3. Na etapie uzyskiwania przez GDDKiA decyzji o pozwoleniu na budowę wykonawca projektu, biuro Projektowo – Konsultingowe Comlex Projekt Sp. z o.o., uzyskało zgody na czasowe zajęcie terenu i usytuowanie infrastruktury technicznej. Zobowiązało się jednocześnie, zgodnie z art. 47 pkt.1 i 3 ustawy Prawo budowlane do przywrócenia stanu poprzedniego zajętych działek. Jakie obowiązują terminy takiego przywrócenia?
4. W jaki sposób szacowane będą szkody i utracone pożytki właścicieli nieruchomości i w jaki sposób wypłacane będą należne odszkodowania w przypadku nieterminowej realizacji projektu przez wykonawcę lub zmiany wykonawcy odcinka autostrady i związanego z tym niedotrzymaniem terminu wykonania poszczególnych odcinków autostrady A – 1?
5. Czy GDDKiA jako agencja rządowa reprezentować będzie właścicieli nieruchomości występujących z roszczeniami wobec dotychczasowego wykonawcy robót tj. firmy Alpine Bau Gmbh Sp. J. z siedzibą w Warszawie?

z poważaniem
Adam Gawęda
Poseł na Sejm RP

]]> http://www.adamgaweda.pl/posel/interpelacja-w-sprawie-roszczen-z-tytulu-zniszczenia-gruntu-podczas-realizacji-budowy-autostrady-a-1/feed/ 0 http://www.adamgaweda.pl/praca-biura-poselskiego/pozegnanie-maturzystow/ http://www.adamgaweda.pl/praca-biura-poselskiego/pozegnanie-maturzystow/#comments Fri, 30 Apr 2010 08:44:01 +0000 Magdalena Majewska http://www.adamgaweda.pl/?p=5620 Dnia 30 kwietnia 2010 roku dobiegł końca rok szkolny dla uczniów klas trzecich szkół średnich. Z tej okazji w Wodzisławskim Centrum Kultury odbyła się uroczystość wręczenia świadectw tegorocznym maturzystom II Liceum Ogólnokształcącego im. ks. prof. J. Tischnera. Z uwagi na obowiązki parlamentarne posła Adama Gawędę reprezentowała dyrektor biura Jolanta Górecka.