Poniżej treść interpelacji.

Szanowna Pani
Ewa Kopacz
Minister Zdrowia

INTERPELACJA

w sprawie masowej zachorowalności mieszkańców Turzy Śląskiej zamieszkałych w pobliżu stacji bazowych telefonii komórkowej, zlokalizowanych przy ulicy Mszańskiej 4a w Turzy Śląskiej w powiecie wodzisławskim.

W związku z interwencjami zgłoszonymi do mojego biura poselskiego przez osoby oraz instytucje, których problem dotyczy, proszę o zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie. Jako poseł na Sejm RP z ogromnym niepokojem od lat obserwuję liczne nowelizacje przepisów prawa dotyczące budowy stacji bazowych telefonii komórkowych, które coraz bardziej pomijają znaczenie człowieka i ochronę jego zdrowia i życia. Przez całe lata Pani Irena Mazur, Dyrektor Instrumentów Środowiskowych Ministerstwa Środowiska, przekazywała, iż badania WHO potwierdziły nieszkodliwy wpływ stacji bazowych na zdrowie ludzi. Niestety z ekspertyz zagranicznych naukowców wynika, iż teorie te rozmijają się z prawdą. Efektem nieświadomości i działań rzeszy urzędników jest problem, będący przedmiotem niniejszej interpelacji.
Istnieją liczne, wiarygodne dowody naukowe, potwierdzające szkodliwość dla życia
i zdrowia ludzi oddziaływania pola elektromagnetycznego, związanego z funkcjonowaniem stacji bazowych. Jednakże w Polsce jak dotąd pomimo licznych postulatów, nie przeprowadzono badań naukowych, dotyczących stanu zdrowia ludności zamieszkałej w pobliżu tego typu urządzeń, które by w sposób obiektywny i wnikliwy potwierdziły bądź zaprzeczyły stawianej tezie.
W sprawie promieniowania elektromagnetycznego niejonizującego zajął stanowisko Parlament Europejski w rezolucji z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie obaw dotyczących wpływu pól elektromagnetycznych na zdrowie. Stwierdzono, że w interesie wspólnotowym jest przeprowadzenie testów i badań nad pośrednimi i bardzo niskimi falami elektromagnetycznymi, żeby wyciągnąć szersze wnioski na temat ich skutków dla zdrowia ludzkiego. Skłoniły do tego alarmujące sygnały pochodzące od obywateli całej Europy. Badania epidemiologiczne wskazują, że długotrwałe narażenie na w/w promieniowanie powoduje szereg niebezpiecznych objawów, m.in. przyśpieszenie rozwoju chorób nowotworowych, zaburzenia rymu serca, alergie i inne objawy występujące nawet przy poziomie promieniowania mieszczącym się w normach prawnych. Coraz powszechniejsze staje się także zjawisko nadwrażliwości na promieniowanie elektromagnetyczne, które dotyczy obecnie 6 – 10% ludności i rośnie wraz z ilością stacji bazowych telefonii komórkowych. Oznacza to, iż powyższy odsetek społeczeństwa odczuwa negatywne skutki działania promieniowania elektromagnetycznego i ulega szybciej schorzeniom.
Potwierdzeniem powyższych badań jest sytuacja zdrowotna osób zamieszkujących okolice stacji bazowej w Turzy Śląskiej. W populacji mieszkańców tej miejscowości wystąpiły bardzo liczne przypadki nowotworów złośliwych i innych chorób (zachorowalność większa niż w populacji ogólnej z tendencją wzrostu). Ma to najwyraźniej bezpośredni związek z oddziaływaniem pola elektromagnetycznego, emitowanego przez anteny działających tam od wielu lat trzech stacji bazowych telefonii komórkowej. Zestawienie tych faktów wskazuje na istnienie powyższego związku – podobne sytuacje mają miejsce także
w innych miejscach w Polsce oraz w licznych punktach na całym świecie. Są one powodem wielu protestów lokalnych społeczności.
Zdaniem lekarzy zachorowalność i umieralność na nowotwory wśród mieszkańców Turzy Śląskiej nie jest przypadkowa i może mieć związek z działającymi stacjami bazowymi. Przedstawiam specjalistyczne diagnozy lekarskie tylko niektórych osób, zamieszkujących bezpośrednie okolice stacji bazowej, które wyraziły zgodę na udostępnienie dokumentacji medycznej:
1.    Anna K. – nowotwór złośliwy sutka (odległość od stacji bazowej około 200 m);
2.    Rudolf W. – guz gruczołu piersiowego (odległość od stacji bazowej około 300 m);
3.    Teresa S. – rak trójkąta zatrzonowcowego (odległość od stacji bazowej około 100 m);
4.    Izabela S. – rak piersi lewej (odległość od stacji bazowej około 150 m);
5.    Daniela H. – rak płaskonabłonkowy wargi dolnej (odległość od stacji bazowej około 250 m);
6.    Stanisław E. – nowotwór trzustki (odległość od stacji bazowej około 300 m);
7.    Stanisław K. – choroba nowotworowa – guz nieoperacyjny esicy, przerzuty do wątroby (odległość od stacji bazowej około 100 m);
8.    Małgorzata T. – choroba nowotworowa wątroby (odległość od stacji bazowej około 100 m);
9.    Zdzisław T. – nowotwór złośliwy nerwów czaszkowych i innych części centralnego systemu nerwowego, zmiana przekraczająca granice mózgu, obejmująca oczodół, masyw szczękowo – sitowy i nosogardłowy, nowotwór złośliwy skóry – skóra powieki łącznie z kątem oka (odległość od stacji bazowej około 200 m) – zmarł;
10.    Franciszek K. – wyniszczenie nowotworowe (odległość od stacji bazowej około 150 m) – zmarł;
11.    Elżbieta K. – guz mózgu (odległość od stacji bazowej około 100 m) – zmarła;
12.    Bronisław O. – rak pęcherza moczowego (odległość od stacji bazowej około
150 m) – zmarł.

Na domiar złego w odległości około 200 metrów od istniejącego masztu z trzema stacjami bazowymi widnieje już kolejna konstrukcja masztu sieci telefonii komórkowej i trwa procedura jego uruchomienia. Mieszkańcy wyrażają na to stanowczy, niestety jak do tej pory bezskuteczny protest. Zwracam się zatem do Pani Minister z ogromną prośbą o podjęcie działań w obronie praw do życia mieszkańców Turzy Śląskiej i innych mieszkańców naszego kraju, borykających się z podobnymi problemami. W załączeniu przesyłam ostatnią decyzję starosty, umożliwiającą uruchomienie czwartej stacji bazowej telefonii komórkowej w tym rejonie, które z pewnością spowoduje jeszcze większą kumulację pól elektromagnetycznych.
Ważną kwestią, którą należy poruszyć, jest także brak regulacji prawnych odnoszących się do czasu oddziaływania na ludność pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowych telefonii komórkowych. Ryzyko problemów zdrowotnych rośnie przede wszystkim z czasem działania promieniowania elektromagnetycznego na żywe organizmy, a nie tylko wraz ze wzrostem jego poziomu. Ponadto ekspozycja ludności na w/w promieniowanie w środowisku jest procesem ciągłym i długotrwałym, a więc różnym od warunków ekspozycji testowanych w doświadczeniach.
Konieczne jest przeprowadzenie badań nad poziomem wskaźników pola elektromagnetycznego, dokonanych przez niezależną i specjalistyczną jednostkę. Niestety jednostka taka, zgodnie z prawem, jest zobligowana do wcześniejszego poinformowania inwestora o planowanym badaniu natężenia pola elektromagnetycznego. Rozwiązanie to budzi wątpliwości co do rzetelności wyników przeprowadzonych badań i często jest nieadekwatne do rzeczywistości. Ważne jest zatem stworzenie innego systemu kontroli i zmiany zapisów prawnych.
Jednocześnie proszę Panią Minister o szybką i stanowczą reakcję, co w omawianej sprawie ma kluczowe znaczenie.
W ostatnich latach poprzez wprowadzenie licznych zmian przepisów prawa oraz podjęcie tzw. spec ustawy, dokonano znacznych ułatwień operatorom telefonii komórkowej zarówno na etapie budowy jak i funkcjonowania stacji bazowych. Są w rażącej sprzeczności
z wiedzą naukową, a często też nawet ze zdrowym rozsądkiem. Zmiany powodują zamęt
w orzecznictwie sądowo – administracyjnym, z którym nawet NSA do dziś nie może sobie skutecznie poradzić. Czas najwyższy, aby tę sferę gruntownie uporządkować, a początkiem tego niech będzie zajęcie się sprawą ludzi, którzy cierpią w efekcie pozbawienia ich prawa do życia w środowisku, które nie zagrażałoby ich zdrowiu.

Dlatego też kieruję do Pani Minister pytania:
1.    Jakie widzi Pani Minister możliwości rozwiązania przedstawionych przeze mnie problemów?
2.    Czy Ministerstwo Zdrowia lub wyznaczona jednostka prowadzi badania nad szkodliwością fal elektromagnetycznych i ich wpływie na zdrowie i życie człowieka?
3.    Czy ministerstwo dysponuje wynikami badań, które określałyby wpływ na czas przebywania ludzi w polu promieniowania elektromagnetycznego?
4.    Czy wobec przedstawionych faktów widzi Pani Minister możliwość zmian regulacji prawnych tak, aby chronić mieszkańców przed szkodliwym promieniowaniem?
5.    Czy Ministerstwo Zdrowia przewiduje zmiany zapisów prawnych, w efekcie których inwestorzy stacji bazowych nie będą wcześniej informowani o planowanych badaniach wskaźników natężenia pola elektromagnetycznego?
6.    Czy wobec tak szybko rozwijających się sieci telefonii komórkowej nie należałoby utworzyć specjalistyczną i niezależną jednostkę, która prowadziłaby cyklicznie badania promieniowania w okolicach stacji bazowych?
7.    Czy zwiększona zachorowalność mieszkańców Turzy Śląskiej jest skutkiem bezpośredniego oddziaływania pola elektromagnetycznego istniejących tam od kilku lat stacji bazowych i w jaki sposób dokonane zostanie zbadanie tej sprawy?
8.    Czy mieszkańcy mogą liczyć na konkretną pomoc ze strony Ministerstwa Zdrowia?
9.    W jaki sposób mają chronić swoje własne zdrowie i życie mieszkańcy bezpośrednio narażeni na oddziaływanie opisywanych pól elektromagnetycznych i jakie instrumenty prawne ich skutecznie chronią?
Z uwagi na ustawę o ochronie danych osobowych, proszę o nieujawnianie informacji personalnych osób zamieszkujących w okolicach stacji bazowych, znajdujących się w Turzy Śląskiej.

z wyrazami szacunku
Adam Gawęda
Poseł na Sejm RP

Załączniki:
1.    Decyzja starosty wodzisławskiego z dnia 1 marca 2011.
2.    Fragmenty raportu „Uzasadnienie wyznaczenia norm ekspozycji ludności na promieniowanie elektromagnetyczne na podstawie skutków biologicznych”.
3.    Karty informacyjne leczenia szpitalnego mieszkańców Turzy Śląskiej, osób zamieszkujących bezpośrednie okolice stacji bazowej, które wyraziły zgodę na udostępnienie dokumentacji medycznej.

Poniżej zamieszczamy treść interpelacji.

Szanowny Pan
Prof. dr hab. inż. Andrzej Kraszewski

Minister Środowiska

INTERPELACJA
w sprawie braku właściwego zabezpieczenia przeciwpowodziowego gminy Lubomia w powiecie wodzisławskim oraz opóźnień  w budowie zbiornika Racibórz Dolny.

W związku ze zgłoszoną do mnie interwencją przez Wójta Gminy Lubomia oraz mieszkańców sołectw: Buków, Nieboczowy i Ligota Tworkowska, zwracam się do Pana Ministra z prośbą o zajęcie stanowiska w przedstawianych poniżej sprawach oraz podjęcie skutecznych działań zmierzających do rozwiązania problemów właściwego zabezpieczenia przeciwpowodziowego terenów doliny nadodrzańskiej położonych w Gminie Lubomia.

Są trzy bardzo poważne, nierozwiązane dotąd problemy, które zagrażają w/w sołectwom Gminy Lubomia i ziemi raciborskiej:
1.    Podczas powodzi w maju 2010 roku uszkodzona została śluza wałowa mieszcząca się na działce nr 1010/4, k.m.3, obręb Buków przy ośrodku rekreacyjno – wypoczynkowym KWK Jas-Mos w Jastrzębiu Zdroju. Działka ta jest własnością Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach. Przedmiotowa śluza odprowadza wodę ze zbiornika, który również należy do Skarbu Państwa i jest trwałym zarządzie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach. Uszkodzona śluza stanowi poważne zagrożenie dla mieszkańców sołectwa Buków. Do dnia dzisiejszego nie ustalono, kto powinien przedmiotową śluzę wyremontować, a później utrzymywać jej sprawność techniczną tak, aby nie stanowiła zagrożenia zalania miejscowości Buków. Dnia 8 grudnia 2010 roku odbyło się spotkanie zainteresowanych stron w Starostwie Powiatowym w Wodzisławiu Śląskim, które miało na celu ustalenie stanu prawnego i faktycznego śluzy. Z uwagi na to, że nie doszło do porozumienia pomiędzy Śląskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach a Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Gliwicach, Starosta zwrócił się z prośbą do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach jako podmiotu odnoszącego korzyści ze śluzy oraz podmiotu pełniącego funkcję właściciela w stosunku do nieruchomości, na której znajduje się śluza o podjęcie działań zmierzających do jej remontu w możliwie szybkim terminie. W piśmie starosta informuje, że w przypadku zaniechania działań ze strony RZGW w Gliwicach zmierzających do odbudowy śluzy, poinformuje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego celem podjęcia przez niego działań w trybie przepisów ustawy – Prawo budowlane, co też uczynił postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r. W związku z tym, że do tej pory nie poczyniono konkretnych ustaleń co do przedmiotowej śluzy, a mieszkańcy Bukowa przy każdym wezbraniu wody w Odrze obawiają się zalania istnieje najwyższa konieczność rozwiązania problemu.
2.    Drugim bardzo ważnym problemem stanowiącym zagrożenie powodziowe dla sołectw Nieboczowy i częściowo Ligoty Tworkowskiej jest odtworzenie i zabezpieczenie przerwanego prawostronnego filara ochronnego rzeki Odry w obrębie Ligoty Tworkowskiej (tzw. Kurowiec). W czasie powodzi w maju 2010 roku powstała tam wyrwa na długości około 200 m. Po kilkakrotnych interwencjach ze strony Gminy Lubomia wyrwa została zasypana systemem gospodarczym przez wykorzystanie nadkładu ziemi z pobliskiego zakładu kruszyw (w porozumieniu z RZGW Oddz. w Raciborzu). Usypany wał jest bez jakichkolwiek zabezpieczeń, co przy spiętrzeniu wody w Odrze grozi jego podmyciem. Ponadto wał jest o około 1,5 m za niski, a w końcowym odcinku szerokość filara jest zbyt mała, co w dalszym ciągu stwarza poważne zagrożenie powodziowe dla wsi Nieboczowy. W odpowiedzi na kolejną interwencję Gminy, RZGW Racibórz w piśmie z dnia 2 listopada 2010 roku odpowiada: „Nie ma żadnych możliwości zintensyfikowania – przyśpieszenia prowadzonych obecnie prac związanych z odtworzeniem i doraźnym zabezpieczeniem prawostronnego filara rzeki Odry
w obrębie Ligoty Tworkowskiej”. Zaniedbania w powyższej sprawie rodzą niebezpieczeństwo, że sołectwo Nieboczowy po raz kolejny może zostać zalane. Mieszkańcy Nieboczów już czwarty rok oczekują na przesiedlenie i budowę Zbiornika Racibórz, którego realizacja nadal się opóźnia, co również stwarza bardzo poważne perturbacje dla normalnego funkcjonowania Gminy Lubomia jak i dla Jej mieszkańców. Brak podjęcia skutecznych działań i opóźnienia związane z budową zbiornika Racibórz Dolny mogą spowodować, że planowany termin jego realizacji nie będzie dochowany.
3.    Kolejnym ważnym problemem dla mieszkańców wsi Nieboczowy są cieki wodne Plinc I i Plinc II biegnące wśród pól. Cieki te po powodzi w 2010 roku pozostały zamulone, a ponadto z uwagi na rosnące w nich drzewa (samosiejki) utrudniające przepływ wody, często dochodzi do podtopień i zalań okolicznych pól i uniemożliwia ich uprawę. Na interwencję Gminy skierowaną do Śląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach jako administratora cieków, ŚZMiUW informuje, że zmieniło się nazewnictwo cieku Plinc na Pleśnica – jakby to była dla rolników uprawiających tam swoje pola najważniejsza sprawa. Poinformowano również, że ciek ten znajduje się
w czaszy projektowanego „Zbiornika Racibórz Dolny”, a więc prowadzone są tam prace związane z eksploatacją żwiru, a koordynatorem tych prac jest RZGW – Biuro Wdrażania Projektu „Zbiornika Racibórz Dolny”. Jest to więc kolejny spór kompetencyjny pomiędzy instytucją administracji rządowej – RZGW a podmiotem administracji samorządu województwa śląskiego – ŚZMiUW. Dualizm administracji, jednostek sprawujących nadzór i zarząd nad zabezpieczeniami przeciwpowodziowymi i obiektami „wodnymi”, których likwidację w czasie powodzi w 2010 roku zapowiadał premier Donald Tusk, nadal istnieje, zaś najważniejszymi problemami w zakresie ochrony przed powodzią stały się spory kompetencyjne, zamiast realnych działań, co może po raz kolejny okazać się brzemienne w skutkach. Gmina wystosowała pismo do RZGW Racibórz z prośbą o wyjaśnienie do kogo należy konserwacja i doraźne wyczyszczenie cieku Pleśnica.

Proszę zatem o podjecie skutecznych działań zmierzających do rozwiązania nabrzmiałych problemów, gdyż opisane zaniedbania utrudniają rolnikom uprawę ich pól oraz narażają mieszkańców powiatów wodzisławskiego i raciborskiego na niebezpieczeństwo kolejnej powodzi.

Proszę ponadto o rzetelną odpowiedź na następujące pytania:

1.    Jaką odpowiedzialność ponosi Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gliwicach za zaniechania działań zmierzających do odbudowy śluzy?
2.    Kiedy zostanie odbudowana i naprawiona śluza zabezpieczająca teren Gminy Lubomia i ziemię raciborską?
3.    Kiedy nastąpi odtworzenie i zabezpieczenie przerwanego prawostronnego filara ochronnego rzeki Odry w obrębie Ligoty Tworkowskiej?
4.    Jakie podejmie Pan Minister działania zmierzające do przyspieszenia budowy zbiornika Racibórz Dolny?
5.    Czy opóźnienia związane z budową zbiornika Racibórz Dolny mogą spowodować, że planowany termin jego realizacji nie będzie dochowany?
6.    Czy Ministerstwo dokonało oceny skutków zaniedbań, które przyczyniły się do tak poważnych opóźnień?
7.    Kto odpowiada, w jaki sposób i kiedy zostaną udrożnione i wyczyszczone cieki wodne Plinc I i Plinc II (wg nowej nazwy Pleśnica) biegnące wśród pól sołectwa Nieboczowy w Gminie Lubomia?

z wyrazami szacunku
Adam Gawęda
Poseł RP

]]> http://www.adamgaweda.pl/posel/interpelacja-do-ministra-srodowiska-w-sprawie-braku-wlasciwego-zabezpieczenia-przeciwpowodziowego-gminy-lubomia-oraz-opoznien-w-budowie-zbiornika-raciborz-dolny/feed/ 0 http://www.adamgaweda.pl/aktualnosci/interpelacja-w-sprawie-zmiany-obowiazujacych-przepisow-a-w-szczegolnosci-ustawy-o-swiadczeniach-rodzinnych/ http://www.adamgaweda.pl/aktualnosci/interpelacja-w-sprawie-zmiany-obowiazujacych-przepisow-a-w-szczegolnosci-ustawy-o-swiadczeniach-rodzinnych/#comments Thu, 03 Feb 2011 12:21:53 +0000 Administrator http://www.adamgaweda.pl/?p=6771 Poseł Adam Gawęda skierował interpelację do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zmiany obowiązujących przepisów, a w szczególności ustawy o świadczeniach rodzinnych. Treść interpelacji poniżej.

Szanowna Pani Minister! W związku z interwencją skierowaną do mojego biura przez panią D.S.M., a w szczególności na przykładzie zgromadzonej dokumentacji i stanu faktycznego uprzejmie proszę o udzielenie informacji, czy widzi Pani możliwość zmiany ustawy o świadczeniach rodzinnych i innych obowiązujących przepisów. Pani D. S.M. złożyła w Referacie Świadczeń Społecznych Urzędu Miasta Pszów wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem, który posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Do wniosku dołączyła oświadczenie, iż ma ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności. Pani D. S.M. nie pracuje zarobkowo, sprawuje całodobową opiekę nad synem. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty socjalnej lub zasiłku stałego, niezależnie od dochodu rodziny. Zapis w powyższej ustawie jest sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej i wydaje się bardzo krzywdzący dla wielu rodzin, które są gorzej sytuowane finansowo.

Rodzina pani D. S.M. oprócz tego, że jest w złej sytuacji finansowej, została również dotknięta ciężką chorobą dziecka. Trzyosobowa rodzina z niepełnosprawnym 17-letnim synem żyje za kwotę miesięczną ogółem 1748,92 zł. Ojciec dziecka otrzymuje rentę z tytułu wypadku przy pracy w kwocie 932,57 zł. W tej sytuacji nawet z MOPS nie otrzymują pomocy stałej, bowiem o kwotę 10 zł przekroczony jest dochód na członka rodziny. Uważam, że instytucje zobligowane do wydania decyzji w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego winny mieć swobodę uwzględniania wyjątkowo ciężkiej sytuacji takiej rodziny. Mam nadzieję, że Pani Minister, posiadając szeroką wiedzę w tym i podobnych przypadkach, których w Polsce nie brakuje, jak również dysponując odpowiednimi instrumentami prawnymi i wykonawczymi, rozwiąże przedstawiony problem, który moim zdaniem wymaga szybkiego załatwienia w drodze koniecznych zmian legislacyjnych.

Mając powyższe na uwadze, pragnę skierować do Pani Minister pytania:

1. Czy, przychylając się do mojej oceny przedstawionej sytuacji, resort podejmie skuteczne działania, aby umożliwić otrzymywanie zasiłku pielęgnacyjnego przez osoby mające ustalone prawo do renty inwalidzkiej oraz socjalnej, kiedy wysokość tych świadczeń jest mała i uniemożliwia normalne funkcjonowanie rodziny?

2. Mając ponadto na uwadze inne przypadki, w których osoby niepracujące opiekują się ludźmi obłożnie chorymi, nie pozostając w linii prostej spowinowacone, czy nie powinny one również otrzymywać świadczeń – zasiłków pielęgnacyjnych?

3. Czy nie należałoby zatem poszerzyć katalogu osób uprawnionych do otrzymywania zasiłków pielęgnacyjnych lub umożliwić w uzasadnionych przypadkach podejmowanie takich decyzji przez właściwy organ (urząd miasta, gminy), po rozpoznaniu i rozpatrzeniu wniosku?

4. Czy istnieje możliwość, biorąc pod uwagę obecny stan prawny, przyznania zasiłku pielęgnacyjnego przez właściwy organ w przypadkach szczególnie trudnych, gdy nie jest możliwe spełnienie wszystkich warunków przez wnioskodawcę?

Z poważaniem
Poseł Adam Gawęda
Warszawa, dnia 18 stycznia 2011 r.

Pobierz interpelację: Interpelacja nr 20247

INTERPELACJA w sprawie utworzenia samodzielnego Sądu Okręgowego w Rybniku dla obszarów właściwości sądów rejonowych w: Jastrzębiu Zdroju, Raciborzu, Rybniku, Wodzisławiu Śląskim i Żorach.

W związku z interwencją skierowaną do mojego biura poselskiego przez grupę mieszkańców regionu wodzisławsko – rybnicko – raciborskiego, a w szczególności na prośbę Prezydenta Miasta Rybnika, mając ponadto na uwadze dotychczasowe zaangażowanie Miasta w przedsięwzięcie inwestycyjne realizowane przy ul. J. Piłsudskiego dla potrzeb instytucji wymiaru sprawiedliwości, jak również wagę sprawy dla całej społeczności naszego regionu, zwracam się z uprzejmą prośbą o rozważenie możliwości utworzenia samodzielnego Sądu Okręgowego w Rybniku dla obszarów właściwości sądów rejonowych w: Jastrzębiu Zdroju, Raciborzu, Rybniku, Wodzisławiu Śląskim i Żorach.
Panie Ministrze!

W drugiej połowie lat 90-tych ubiegłego wieku zdecydowano o lokalizacji w Rybniku wydziałów zamiejscowych – Cywilnego, Karnego oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Okręgowego w Katowicach. Zasadniczym powodem tej decyzji była ilość spraw rozpatrywanych w obszarze właściwości sądów rejonowych w Jastrzębiu Zdroju, Raciborzu, Rybniku, Wodzisławiu Śląskim a później także w Żorach. Było to istotne polepszenie warunków dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla 700 tysięcznej społeczności lokalnej, zamieszkałej w 8 miastach i 18 gminach zachodniej części województwa. Już wtedy przedstawiciele resortu Sprawiedliwości deklarowali, że w przyszłości powstanie tu samodzielny Sąd Okręgowy. Po utworzeniu Sądu Okręgowego w Gliwicach dla obszaru właściwości 9 sądów rejonowych (w tym 5 wyżej wymienionych), powołano w Rybniku Ośrodek Zamiejscowy sądu w Gliwicach, co nadal miało w perspektywie doprowadzić do powstania na tej bazie samodzielnego Sądu Okręgowego. Warunki lokalowe wydziałów wchodzących w skład Ośrodka Zamiejscowego przesądziły o potrzebie budowy nowego budynku w Rybniku dla ich potrzeb ale także na siedzibę nowej hipoteki tj. ksiąg wieczystych, dostępnych drogą elektroniczną. Zgodnie z tzw. programem funkcjonalno-użytkowym, opracowanym dla tej inwestycji, w nowym budynku będą pracowały 192 osoby w tym 41 sędziów. W wyniku rozmów przedstawicieli Sądu Okręgowego w Gliwicach i Miasta Rybnika za akceptacją Ministerstwa Sprawiedliwości, zawarte zostało w 2003r. porozumienie w sprawie warunków udziału Miasta w tym przedsięwzięciu inwestycyjnym. Za zgodą Rady Miasta Skarb Państwa otrzymał w drodze darowizny działkę komunalną przy ul. Józefa Piłsudskiego jako lokalizację przyszłego Sądu. Udział Miasta w tej inwestycji wyraża się nadto sfinansowaniem robót budowlanych do wartości 3.200 tyś. zł., poniesieniem kosztów robót rozbiórkowych, wycinki drzew, doprowadzeniem mediów do granicy działki oraz nieodpłatnym pełnieniem obowiązków nadzoru inwestorskiego. Wartość nakładów Ministerstwa Sprawiedliwości według kwoty wynikającej z umowy zawartej w drodze przetargu, wyniesie ponad 33.800 tyś. zł.

Obecnie proces inwestycyjny jest bardzo zaawansowany, co pozwala przyjąć, że planowany termin realizacji będzie dochowany.

W ostatnim czasie z różnych środowisk a zwłaszcza prawniczych dochodzą sygnały o zamiarach obecnego kierownictwa Sądu Okręgowego w Gliwicach ograniczenia roli Ośrodka Zamiejscowego w Rybniku. Podstawą do takich wniosków jest narastająca niewydolność sądów, która szczególny wyraz ma w sprawach załatwianych przez Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, orzekający w sprawach odwołań od decyzji ZUS w przedmiocie rent i emerytur oraz w sprawach odwołań od wyroków Sądów Pracy w sprawach pracowniczych. W wyniku swoistej polityki kadrowej polegającej na przejmowaniu etatów do Gliwic, stan etatowy tego Sądu zmniejszył się z 11 sędziów do 5 (plus l sędzia w niepełnym wymiarze), co w praktyce wyraża się w tej chwili wyznaczaniem terminów rozpraw na styczeń i luty 2011 r. Co to oznacza dla osób dochodzących swoich praw do renty czy emerytury względnie roszczeń pracowniczych często związanych ze zwolnieniem – nie trzeba nikomu tłumaczyć. Przy pełnej obsadzie sędziowskiej sprawy te były załatwiane na bieżąco. Podobna polityka prawdopodobnie zostanie wdrożona wobec obsady Wydziału Cywilnego, gdzie po odejściu sędziego w stan spoczynku, zamiast uzupełnienia składu proponuje się ograniczenie zakresu rzeczowego tego Wydziału, tj. przejęcie części spraw do Gliwic. Dotyczy to spraw odwoławczych rodzinnych, zwłaszcza które powinny być załatwiane w Rybniku w pobliżu miejsca zamieszkania stron. W tego typu sprawach stronami są zwykle rodzice domagający się alimentów albo ubiegający się o opiekę nad dziećmi, najczęściej nie dysponują oni potrzebnymi środkami finansowymi na pokrywanie kosztów dojazdów do odległych Gliwic, licząc dosłownie każdą złotówkę. Już choćby dla tej grupy mieszkańców planowane zmiany są nie do przyjęcia.

Mając na uwadze interes społeczności lokalnej uważam, że taka polityka w sposób istotny utrudnia jej dostęp do wymiaru sprawiedliwości. Próba marginalizacji Ośrodka Zamiejscowego poprzez ograniczanie zakresu rzeczowego rozpoznawanych spraw i przenoszenie ich do Gliwic jest sporą uciążliwością dla mieszkańców całego Subregionu Zachodniego Województwa Śląskiego, co przy braku połączeń kolejowych i znacznym ograniczeniu komunikacji autobusowej, powoduje bardzo poważne perturbacje. Obecnie przyjęty kierunek działania przez kierownictwo Sądu Okręgowego w Gliwicach jest całkowitym zaprzeczeniem składanych deklaracji przez przedstawicieli tego Sądu i Ministerstwa tak ponad 10 lat temu jak i przed 7 laty, przy negocjacjach dotyczących udziału samorządu lokalnego w budowie siedziby dla Ośrodka Zamiejscowego – docelowo Sądu Okręgowego w Rybniku.

Z powyższych przyczyn uważam za konieczne podjęcie wszelkich możliwych działań dla odwrócenia tej szkodliwej dla regionu i samorządu polityki oraz zapewnienie lokalizacji samodzielnego Sądu Okręgowego w nowym budynku po jego oddaniu do użytku, tj w Rybniku. Przyszły sąd obejmowałby swoim zasięgiem 5 sądów rejonowych – w Jastrzębiu Zdroju, Raciborzu, Rybniku, Wodzisławiu Śląskim i Żorach oraz posiadałby niezbędne zaplecze kadrowe z uwagi na to, że obecnie 11 sędziów z Rybnika i okolic dojeżdża do sądu w Gliwicach. Niewątpliwie zasadniczym udogodnieniem dla podmiotów gospodarczych działających na terenie wskazanych miast i powiatów, byłby dostęp na miejscu do Krajowego Rejestru Sądowego i Krajowego Rejestru Karnego, co znacznie ułatwiłoby uzyskiwanie odpisów z tych rejestrów.

Godnym podkreślenia jest fakt, że Sąd Okręgowy nie byłby małym sądem, bo obsługiwałby obszar właściwości 5 sądów rejonowych, co ze względów organizacyjnych w pełni uzasadnia jego utworzenie.

Obecnie w województwie śląskim funkcjonują 4 sądy okręgowe: w Katowicach, Gliwicach, Bielsku-Białej i Częstochowie, z tego Sąd w Częstochowie obsługuje 4 sądy rejonowe a w Bielsku – 3 sądy rejonowe. W Sądzie Okręgowym w Gliwicach po utworzeniu nowego sądu w Rybniku pozostałyby do obsługi 4 sądy rejonowe. Mając na uwadze dobro 700 tyś. mieszkańców całego Subregionu Zachodniego Województwa Śląskiego, potrzebę ułatwienia im dostępu do sądu jak również uwzględniając zbliżający się termin oddania do użytku nowego budynku i jego przejęcie, uważam, że winien to być od początku funkcjonowania Sąd Okręgowy w Rybniku.

W związku z powyższym kieruję Do Pana Ministra zapytanie – czy, uwzględniając przedstawione okoliczności, widzi Pan możliwość i skieruje we właściwym trybie, propozycje utworzenia samodzielnego Sądu Okręgowego w Rybniku dla obszarów właściwości sądów rejonowych w: Jastrzębiu Zdroju, Raciborzu, Rybniku, Wodzisławiu Śląskim i Żorach?

Poseł na Sejm RP
Adam Gawęda

W związku ze skierowaną przez organizacje związkowe i pracowników PKP CARGO S.A., Górnośląskiego Zakładu Spółki z siedzibą w Rybniku do nas interwencją, dotyczącą planowanej likwidacji zakładów tej spółki, zwracamy się z prośbą o udzielenie odpowiedzi i wyjaśnień na poniżej postawione pytania.

Z otrzymanych informacji wiemy, że z szesnastu zakładów aktualnie działających w Spółce ma pozostać tylko dziesięć, z czego tylko dwa mają powstać na terenie województw śląskiego i opolskiego. Oznaczałoby to, że z dotychczasowych trzech zakładów: Śląskiego, Górnośląskiego i Śląsko-Dąbrowskiego miałyby być utworzone dwa nowe zakłady: Zakład I Północny i Zakład II Południowy. PKP CARGO S.A. Górnośląski Zakład Spółki z siedzibą w Rybniku obejmuje swoim działaniem część województw śląskiego i opolskiego, zatrudniając obecnie około 1660 osób. Biorąc pod uwagę poziom zatrudnienia, wielkość pracy załadunkowej i wyładunkowej oraz masę towarową zdeponowaną do transportu w tym zakładzie, wynoszącą w I półroczu 2010 r. ok. 11,6 mln ton i odebraną wynoszącą ok. 7,5 mln ton, możemy stwierdzić, że wskazany Górnośląski Zakład Spółki jest jednym z czołowych, by nie powiedzieć najlepszym w Spółce. Średnio dobowo na terenie Zakładu uruchamianych jest około 100 pociągów, z czego tylko około 10 % stanowią pociągi w ruchu rozproszonym (TKM).

Wskazać należy, że przedstawione dotychczasowe działania restrukturyzacyjne przyniosły zamierzone efekty, m.in. Zakład w porównaniu do analogicznego okresu roku 2009 uzyskał znaczące nadwykonanie planów (o 32 %) oraz poprawę wszystkich wskaźników ekonomicznych.

Podkreślić również należy, że Zakład posiada na swoim terenie własne komórki utrzymaniowo – naprawcze kolejowego taboru wagonowego i trakcyjnego, usytuowane w Rybniku, Raciborzu, Opolu i Kędzierzynie-Koźlu. Na terenie Zakładu znajdują się również zakłady naprawy taboru kolejowego, tj.: Tabor Szynowy Opole S.A. w Opolu i Wagonbau Sp. z o.o. w Nysie.

Górnośląski Zakład Spółki w Rybniku obsługuje wielu strategicznie ważnych klientów również pod względem, tzw. bezpieczeństwa energetycznego o dużej pracy przewozowej, w tym głównie kopalnie Kompanii Węglowej S.A., KWK „Jankowice”, „Chwałowice”, „Marcel”, „Rydułtowy-Anna” i „Bolesław Śmiały”, kopalnie Jastrzębskiej Spółki Węglowej S.A., KWK „Krupiński”, „Jas-Mos”, „Pniówek”, „Zofiówka” i „Borynia” oraz koksownie Kombinatu Koksochemicznego Zabrze, koksownię „Dębieńsko” i koksownię „Radlin”, Elektrownię Rybnik S.A., PKE S.A. Elektrownię „Łaziska”, Zakłady Koksownicze „Zdzieszowice” Sp. z o.o., ZAK S.A. w Kędzierzynie-Koźlu, BOT Elektrownię Opole S.A. i wiele innych zakładów branży cementowej, budowlanej, spożywczej, przemysłowej.

Zakład obsługuje również przejście graniczne Chałupki, przez które dobowo przekazuje się ok. 20 pociągów. Prognozy na najbliższe lata wskazują, że dotychczas obsługiwane firmy zwiększą zapotrzebowanie przewozowe, w tym m.in.: Elektrownia Opole planuje rozbudowę o kolejne dwa bloki energetyczne, zwiększające przewozy węgla o ok. 3 mln ton rocznie. Planowane jest uruchomienie kopalni surowców mineralnych (stacje załadunku Racławice Śląskie i Głogówek) z możliwym do pozyskania przewozem mas tych surowców na poziomie ok. 2 mln ton rocznie i budowa zbiornika retencyjnego na Odrze w Bukowie, na potrzeby której konieczne będą dostawy ok. 8,5 mln ton kruszywa. Te okoliczności wskazują, że należałoby zwiększyć potencjał przewozowy zakładu a nie go ograniczać.

Wiadomym jest, że raz wygrane przetargi i pozyskane do obsługi transportowej firmy nie dają gwarancji, że w przyszłości PKP CARGO S.A. likwidując Górnośląski Zakład i tworząc nowy znacznie oddalony od potencjalnych dużych klientów utrzyma swoją obecnie dobrą pozycję lidera transportu kolejowego.

Niezrozumiałym jest fakt, że opracowany program naprawczy i podjęte działania restrukturyzacyjne przez Zarząd Spółki, które uzyskały powszechne przyzwolenie społeczne i przyniosły zakładane efekty jest dzisiaj drastycznie zmieniany i modyfikowany. Dysponując informacjami przekazanymi w piśmie Członka Zarządu do organizacji związkowych działających w spółce można wnioskować, że stan obecny szesnastu zakładów działających
w spółce (zmniejszony z czterdziestu dwóch) jest optymalny i zapewnia utrzymanie potencjału transportowego, zwiększanie ilości przewożonych drogą kolejową mas oraz szybkie reagowanie na potrzeby klienta, co w sumie gwarantuje rozwój PKP CARGO S.A.

W wyżej przywołanym piśmie przedstawiciel Zarządu podkreśla, że na skutek wprowadzonych działań Spółka uzyskała: „podniesienie efektywności zasobów, czego potwierdzeniem jest wzrost w I pół. 2010 roku o ponad 32 % przewozów masy towarowej (..) trafnym rozwiązaniem okazały się również działania w zakresie reorganizacji stacji manewrowych i rozrządowych (..) efektem działań naprawczych w PKP CARGO S.A. jest osiągniecie za I pół. 2010 roku wyniku netto 7,311 mln zł i przewiezienie 54,8 mln ton tj. o 9,6 mln ton więcej aniżeli w I pół. 2009 roku”.

Zaproponowane przez Zarząd dalsze zmiany pozbawione są jakichkolwiek kryteriów i nie zawierają istotnego w takim procesie uzasadnienia ekonomiczno-finansowego, wykazującego ewentualną opłacalność zamierzonego przedsięwzięcia. Brak również w tej koncepcji jasno określonych dalszych planów i zamierzeń oraz brak docelowej wizji spółki. Wskazują na to przeprowadzone konsultacje społeczne, najpierw w oparciu o zmianę z czterdziestu dwóch zakładów do szesnastu obecnie funkcjonujących, teraz się mówi o kolejnym łączeniu z szesnastu do dziesięciu, tak więc docelowo ile zakładów miało by pozostać tego Zarząd nie określa, a przecież każda tego typu zmiana struktury organizacyjnej spółki pochłania spore środki finansowe.

Reasumując nasuwa się spostrzeżenie, że proponowane zmiany nie mają nic wspólnego z dostosowaniem struktur Spółki do zmieniającego się rynku przewozów kolejowych, mającym na celu zapewnienie możliwości rozwoju i konkurowania z innymi przewoźnikami kolejowymi.

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności prosimy o pozostawienie Górnośląskiego Zakładu w obecnym kształcie organizacyjnym oraz weryfikację zaproponowanych rozwiązań restrukturyzacyjnych Spółki.

Mając ponadto na uwadze przyszłość PKP CARGO S.A., dobro jej pracowników i utrzymanie miejsc pracy oraz dostrzegając niespójne i pozostające w sprzeczności z dotychczasowymi efektami wnioski Zarządu Spółki, pragniemy skierować do Pana Ministra następujące zapytania:

1.Dlaczego Zarząd Spółki zamierza kolejny raz zmniejszać ilość zakładów z obecnie funkcjonujących szesnastu do dziesięciu i w oparciu o jakie kryteria proponuje się łączenie zakładów?

2.Czy istnieją konkretne wyliczenia wskazujące na opłacalność zamierzonego przedsięwzięcia oraz czy Spółka dysponuje uzasadnieniem ekonomiczno-finansowym?

3.Jakie przyjęto kryteria biznesowe do proponowanych rozwiązań zmierzających do utworzenia nowych zakładów?

4.Dlaczego przedstawiona propozycja zmian nie jest spójna z przyjętymi założeniami które nie przewidywały dalszego zmniejszenia liczby aktualnie działających zakładów w Spółce?

5.Co przemawia za likwidacją Górnośląskiego Zakładu, osiągającego najlepsze wyniki finansowe i wskaźniki ekonomiczne?

6.Jakie przesłanki techniczno – organizacyjne i logistyczne przemawiają za łączeniem zakładów i utworzeniem dwóch na terenie województw śląskiego i opolskiego z przyjętym wiodącym kryterium pełnej obsługi całego ciągu przewozowego?

7.Czy o braku spójności zaproponowanej koncepcji nie świadczy również dokonanie podziału Śląska na dwa zakłady w oparciu o obszary działania stacji manewrowych, co w Spółce, zakładającej w swoim programie naprawczym maksymalną likwidację tychże stacji i stałe ograniczanie realizacji przewozów w ruchu rozproszonym oraz dążącej wzorem konkurencji do świadczenia usług przewozowych w składach cało-pociągowych, nie ma żadnego uzasadnienia?

8.W jakim terminie Spółka zamierza wprowadzić zaproponowane zmiany i w jaki sposób nastąpiłoby ewentualne utworzenie nowych zakładów?

9.Jak Spółka zamierza rozwiązać problem ewentualnej nadwyżki zatrudnienia?

Oczekujemy na podjecie skutecznych działań skierowanych na rozwiązanie tego bardzo poważnego problemu oraz udzielenie pełnych wyjaśnień i wyczerpującej odpowiedzi.

Poseł na Sejm RP
Adam Gawęda

INTERPELACJA

w sprawie nowelizacji ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów tekst jednolity (Dz. U. z 2009 Nr. 1 poz. 7 z późniejszymi zmianami).

W związku z interwencją skierowaną do mojego biura poselskiego przez grupę mieszkańców regionu wodzisławsko – rybnickiego, a w szczególności na przykładzie zgłoszenia Pani Agnieszki Wersockiej, zwracam się z prośbą do Pani Minister o pomoc.
Pani Minister! Zgodnie z w/w Ustawą osoby ubiegające się o świadczenia z funduszu alimentacyjnego muszą spełniać m.in kryterium dochodowe tzn. miesięczny dochód na osobę w rodzinie nie może przekroczyć 750,00 zł netto, bez względu na okoliczność czy w danej rodzinie wychowywane jest dziecko niepełnosprawne.
Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługuje w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, jednakże nie wyższej niż 500,00 zł.

Pani Agnieszka Wersocka, samotnie wychowuje dwoje małoletnich dzieci w wieku ośmiu i trzynastu lat. Na podstawie prawomocnego wyroku sądowego z 2008 r. powinna otrzymywać od byłego męża alimenty na dzieci w wysokości 400 zł. na każde dziecko. Niestety od ubiegłego roku były mąż zaprzestał płacić alimenty oraz zupełnie przestał widywania się z dziećmi. Te okoliczności spowodowały, że Pani Agnieszka w miesiącu październiku 2008 r. zwróciła się do Funduszu Alimentacyjnego z wnioskiem o ściganie byłego męża. Nie pobierała żadnych zasiłków ponieważ jest osobą pracującą a jej dochód nieznacznie przekracza próg określony w art. 9 ust. 2 cytowanej Ustawy tj. 750,00 zł. netto na osobę.
W związku z powyższym kieruję do Pani Minister zapytanie, czy uwzględniając przedstawione okoliczności, widzi Pani możliwość i skieruje propozycję zmian legislacyjnych do dalszych prac mających na celu zmianę w.w. Ustawy, poprzez rezygnację lub podniesienie kwoty określonej w art. 9 ust. 2 cytowanej Ustawy tj. 750,00 zł. netto na kwotę wyższą, proponowaną w wysokości 1100,00 zł. netto na osobę.

Dodatkowo, mając na uwadze powyższe, kieruje do Pani Minister następujące pytania:

1. Czy w innych krajach Unii Europejskiej są takie same regulacje prawne w tym zakresie, jaki jest stan prawny w krajach UE?
2. Czy taka regulacja prawna w polskim systemie prawnym nie powoduje dyskryminacji osób uprawnionych do alimentów poprzez to, że nie chcąc same korzystać z zasiłków wykonują pracę zawodową?
3. Czy taka regulacja prawna w polskim systemie prawnym nie narusza konstytucyjnej zasady prawa, a mianowicie zasady równości obywatela wobec prawa?
4. Czy osoby pracujące nie są dyskryminowane przez w/w zapis ustawowy?

z poważaniem
Poseł na Sejm RP
Adam Gawęda

Szanowny Panie Ministrze! W związku z interwencją skierowaną do mojego biura poselskiego przez grupę mieszkańców regionu wodzisławsko – rybnickiego, a w szczególności na przykładzie zgłoszenia pana J. M., zwracam się do Pana Ministra z prośbą o właściwą interpretację art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a w przypadku braku możliwości jego jednoznacznej interpretacji przedłożenia odpowiednich zmian do ww. ustawy i jej nowelizację.

Przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego oraz kierowcy samochodów ciężarowych skarżą się na bezwzględne karanie ich za czyny, na które nie mają bezpośredniego wpływu bez względu na fakt, czy właściciel lub kierowca samochodu są winni opisywanego poniżej zaniedbania, czy też nie.

W opisywanych przypadkach w czasie prowadzenia kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego samochodów ciężarowych załadowanych materiałami sypkimi w sytuacjach stwierdzenia nadmiernego nacisku na jedną z osi (przekroczenia nacisku dopuszczalnego) inspektorzy stosują kary w postaci mandatów karnych wobec kierowców, u których stwierdzono takie przekroczenie w każdym przypadku, bez względu na to, czy właściciel lub kierowca samochodu są winni tego zaniedbania, czy też nie. Są karani nawet wówczas, gdy samochód został załadowany zgodnie ze standardami DMC obowiązującymi na drogach, po których się poruszał.

Wiadome jest, że urządzenia znajdujące się na stacjach załadunkowych nie dają kierowcy możliwości jakiejkolwiek kontroli prowadzenia prawidłowego, równomiernego załadunku samochodu ciężarowego. O ile kierowca w przypadku załadunku samochodu materiałami stałymi, np. materiał ułożony na paletach EURO, ma możliwość kontroli równomiernego załadunku, to w przypadku załadunku przez operatora koparki samochodu ciężarowego piaskiem lub innym materiałem sypkim nie ma już takiej kontroli (jedynie mało dokładna kontrola wzrokowa). W konsekwencji kierowca nie posiada też ani technicznych ani innych możliwości kontroli prawidłowości rozmieszczenia ładunku, tak aby samochód był załadowany równo na cztery osie. Konsekwencje niewłaściwego załadunku, na który nie ma wpływu kierowca samochodu ciężarowego, spadają jednak na niego, a nie na prowadzącego załadunek.

Z posiadanych informacji wnioskuję, że w zakładach tego typu nie ma infrastruktury umożliwiającej sprawdzanie właściwego – równego załadunku samochodów ciężarowych przed wyjazdem na drogi publiczne. Niezależnie jednak od tych faktów w każdym przypadku to na właściciela samochodu lub kierowcę jest nakładany obowiązek stosowania tego przepisu wraz z wszelkimi konsekwencjami.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, kieruję do Pana Ministra zapytania:

1. Jak należy właściwie interpretować ww. artykuł ustawy o drogach publicznych?
2. Czy w innych krajach Unii Europejskiej są takie same regulacje prawne w tym zakresie, czy też obowiązują inne przepisy?
3. Czy takie przepisy w polskim systemie prawnym nie powodują dyskryminacji polskich przedsiębiorców?
4. Uwzględniając przedstawione okoliczności, czy widzi Pan możliwość zmiany tych przepisów i skieruje stosowne propozycje do dalszych prac mających na celu precyzyjne i jednoznaczne określenie zakresu odpowiedzialności?
5. Czy w przypadku braku winy kierowcy lub właściciela samochodu ciężarowego Inspekcja Transportu Drogowego może odstąpić od nałożenia mandatu karnego?
6. Czy istnieje możliwość wprowadzenia odpowiednich zapisów do ww. ustawy lub rozporządzenia nakładających obowiązek posiadania przez stacje załadunkowe oraz inne tego typu zakłady urządzeń umożliwiających sprawdzanie właściwego załadunku (równomierności załadowania samochodów na wszystkie osie)?

Z wyrazami szacunku
Poseł Adam Gawęda

INTERPELACJA

W sprawie niejasności w interpretacji przepisów dotyczących realizacji przedsięwzięć, polegających na odzysku poza instalacjami i urządzeniami odpadów wydobywczych.

W związku ze zgłoszoną do mojego biura poselskiego interwencją przez Zakład Ochrony Środowiska „EKO–SON II” w Tychach, dotyczącą niejasności w interpretacji przepisów wynikłych podczas planowania i przygotowywania do realizacji przedsięwzięć polegających na odzysku poza instalacjami i urządzeniami odpadów wydobywczych, pochodzenia górniczego proszę o zajęcie stanowiska w tej sprawie i przedstawienie właściwej interpretacji (wykładni prawnej).
Z treści skierowanego do mnie pisma wynika, że należy wyjaśnić pewną niekonsekwencję (sprzeczność) pomiędzy rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zmianami) a ustawą Prawo ochrony środowiska.
W wyżej przywołanym rozporządzeniu brak jest sklasyfikowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a próby ich zaliczenia  do § 3 pkt 73 rozporządzenia, tj. jako instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 39–41 są niezgodne z definicją „instalacji”, określonej z kolei w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż roboty budowlane, planowane do wykonywania z odzyskiem odpadów nie będą wykonywane z użyciem jakiejkolwiek instalacji lecz wyłącznie przy użyciu maszyn budowlanych.

Pragnę podkreślić, iż z treści załączonych pism wynika, że na realizację czeka kilka bardzo ważnych zadań:

1. Na terenie miasta Lędziny w województwie śląskim – zagospodarowanie terenu zwałowiska, zlokalizowanego poza terenem kopalni z wykorzystaniem odpadów wydobywczych KWK „Ziemowit” w związku z planowaną przebudową i rozbudową tego obiektu jako widokowo – rekreacyjnego.
2. W mieście Rydułtowy w województwie śląskim – budowa i kształtowanie bryły krajobrazowej wraz z zagospodarowaniem terenu przy szybie „Leon II” KW S.A. Oddział KWK „Rydułtowy – Anna” z użyciem mas skalnych, powstałych w wyniku bieżącej eksploatacji węgla kamiennego.
3. Na terenie miasta Libiąż w województwie małopolskim – zagospodarowanie terenu po zamkniętym obiekcie unieszkodliwiania odpadów wydobywczych. Obiekt jest zlokalizowany poza terenem kopalni, a jego planowane zagospodarowanie w kierunku rekreacyjno – sportowym wraz ze wstępną rekultywację biologiczną w kierunku parkowo – leśnym ma się odbywać z wykorzystaniem odpadów wydobywczych ZG „Janina”.

We wszystkich tych przypadkach brak jednoznacznej interpretacji przepisów (wykładni) oraz brak określenia podstawy prawnej zaliczenia opisanych przedsięwzięć do wymagających uzyskania takiej decyzji, spowoduje wstrzymanie realizacji tych zadań, gdyż zakłady górnicze nie uzyskają stosownych pozwoleń na budowę.

W związku z powyższym kieruję do pana Ministra pytania:

1. Czy obecnie obowiązujące przepisy są wystarczające dla realizacji wyżej opisanych przedsięwzięć?
2. Jak należy interpretować obowiązujące przepisy przy realizacji przedsięwzięć polegających na odzysku poza instalacjami i urządzeniami odpadów wydobywczych – pogórniczych (powstających w trakcie wydobywania węgla kamiennego)?
3. Czy konieczne jest uzyskiwanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz zakwalifikowywanie następujących rodzajów przedsięwzięć do klasyfikacji, określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zmianami)
4. Czy widzi Pan Minister konieczność zmiany cytowanego wyżej rozporządzenia lub ustawy Prawo ochrony środowiska tak, aby wyeliminować powstałe rozbieżności i niejasności interpretacyjne?

Jeszce raz proszę o pilne zajęcie stanowiska w tej sprawie.

z poważaniem
Adam Gawęda
Poseł na Sejm RP

INTERPELACJA
w sprawie roszczeń z tytułu zniszczenia gruntu podczas realizacji budowy autostrady A – 1

W związku z interwencjami dotyczącymi zniszczenia i zajęcia gruntu podczas budowy autostrady A – 1 oraz w nawiązaniu do odstąpienia od dalszej budowy odcinka południowego tej autostrady proszę o udzielenie wyczerpujących odpowiedzi i zajęcie stanowiska w tej sprawie. Z przedstawionych przez mieszkańców informacji wynika, że zawarte porozumienia  na usytuowanie różnego typu urządzeń infrastruktury technicznej, zajęcie terenu oraz prowadzenie robót związanych z budową autostrady A-1 zostało zawarte pomiędzy odpowiednio właścicielami poszczególnych działek a Biurem Projektowo – Konsultingowym Complex Projekt Sp. z o.o. w Katowicach działającej w imieniu i na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Katowicach.

Mieszkańcy – poszkodowani – dochodząc swoich roszczeń z tytułu zniszczenia gruntu, są oburzeni odsyłaniem ich do Wykonawcy, tj. do Alpine Bau Gmbh Sp Jawna z/s w Warszawie. W myśl porozumienia to Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddz. w Katowicach za ewentualne szkody i utracone pożytki powinna zlecić wykonanie operatów szacunkowych wyceny odszkodowania i wypłacić należne odszkodowania. Rozwiązanie umowy na budowę autostrady z wykonawcą nie nastąpiło z winy właścicieli nieruchomości, a zatem odsyłanie ich przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad jest nieuprawnione.

W związku z powyższym kieruję do pana Ministra pytania:

1. Kto jest odpowiedzialny za realizację zawartych porozumień i zobowiązań z właścicielami działek zajętych przy budowie autostrady A-1?
2. Jakie organy państwa odpowiadają za prawidłowość naliczenia odszkodowań z tytułu wyrządzonych szkód i utraconych pożytków przy budowie autostrady A -1 realizowanej z udziałem GDDKiA Oddział w Katowicach? W jaki sposób nastąpi naliczenie odsetek od nieterminowo wypłaconych odszkodowań i od jakiego terminu?
3. Na etapie uzyskiwania przez GDDKiA decyzji o pozwoleniu na budowę wykonawca projektu, biuro Projektowo – Konsultingowe Comlex Projekt Sp. z o.o., uzyskało zgody na czasowe zajęcie terenu i usytuowanie infrastruktury technicznej. Zobowiązało się jednocześnie, zgodnie z art. 47 pkt.1 i 3 ustawy Prawo budowlane do przywrócenia stanu poprzedniego zajętych działek. Jakie obowiązują terminy takiego przywrócenia?
4. W jaki sposób szacowane będą szkody i utracone pożytki właścicieli nieruchomości i w jaki sposób wypłacane będą należne odszkodowania w przypadku nieterminowej realizacji projektu przez wykonawcę lub zmiany wykonawcy odcinka autostrady i związanego z tym niedotrzymaniem terminu wykonania poszczególnych odcinków autostrady A – 1?
5. Czy GDDKiA jako agencja rządowa reprezentować będzie właścicieli nieruchomości występujących z roszczeniami wobec dotychczasowego wykonawcy robót tj. firmy Alpine Bau Gmbh Sp. J. z siedzibą w Warszawie?

z poważaniem
Adam Gawęda
Poseł na Sejm RP

]]> http://www.adamgaweda.pl/posel/interpelacja-w-sprawie-roszczen-z-tytulu-zniszczenia-gruntu-podczas-realizacji-budowy-autostrady-a-1/feed/ 0 http://www.adamgaweda.pl/posel/interpelacja-w-sprawie-oceny-ryzyka-powodziowego-i-zarzadzania-nim-zadan-z-zakresu-ochrony-przeciwpowodziowej-oraz-funkcjonowania-w-polsce-rozwiazan-systemowych-w-obszarze-ochrony-ludnosci/ http://www.adamgaweda.pl/posel/interpelacja-w-sprawie-oceny-ryzyka-powodziowego-i-zarzadzania-nim-zadan-z-zakresu-ochrony-przeciwpowodziowej-oraz-funkcjonowania-w-polsce-rozwiazan-systemowych-w-obszarze-ochrony-ludnosci/#comments Tue, 25 May 2010 13:18:48 +0000 Dominika Porwoł http://www.adamgaweda.pl/?p=5419 Posłowie: Adam Gawęda, Maks Kraczkowski, Aleksander Chłopek, Tomasz Latos skierowali do premiera Donalda Tuska interpelację w sprawie realizacji dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, zadań z zakresu ochrony przeciwpowodziowej oraz funkcjonowania w Polsce rozwiązań systemowych w obszarze ochrony ludności. Poniżej treść interpelacji.

INTERPELACJA
w sprawie realizacji dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, zadań z zakresu ochrony przeciwpowodziowej oraz funkcjonowania w Polsce rozwiązań systemowych w obszarze ochrony ludności.

26 listopada 2007 r. weszła w życie Dyrektywa 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, potocznie zwana Dyrektywą Powodziową.
Jeżeli weźmiemy pod uwagę dane statystyczne dotyczące powodzi na świecie, to musimy stwierdzić, że tylko w Europie w XX wieku powodzie pochłonęły 9500 ofiar, dotknęły dalsze 10 milionów osób i były przyczyną strat szacowanych na około 70 miliardów euro. Wraz z upływem czasu duże powodzie stały się coraz bardziej powszechne. Spowodowane jest to prawdopodobnie nie tylko wzrostem liczby ludności, ale przede wszystkim zagospodarowywaniem obszarów narażonych na możliwość wystąpienia powodzi, zarówno pod mieszkalnictwo, jak i przemysł.
Nie należy zapominać także o szkodach, jakie powodzie mogą wyrządzić środowisku naturalnemu, chociażby poprzez zalewanie terenów wodami powodziowymi skażonymi chemikaliami pochodzącymi z uszkodzonych instalacji oczyszczalni ścieków, zakładów chemicznych, przemysłowych, przetwórczych lub stacji benzynowych. Wysokie prawdopodobieństwo występowania powodzi oraz zmiany klimatyczne powodujące zwielokrotnienie zjawisk ekstremalnych, wskazują na konieczność podejmowania zdecydowanych działań i realizacji zadań z zakresu ochrony przeciwpowodziowej.
W sierpniu 2007 roku rząd Jarosława Kaczyńskiego przygotował listę strategicznych inwestycji przeciwpowodziowych, które miały być finansowane ze środków unijnych. Zadania – projekty przeciwpowodziowe opiewały na kwotę ok. 2 miliardów zł (500 milionów euro). Niestety, jedną z pierwszych decyzji Pani minister rozwoju regionalnego – Elżbiety Bieńkowskiej było skreślenie wielu bardzo potrzebnych zadań z zakresu ochrony przeciwpowodziowej. Gdyby te projekty zostały przyjęte i choć w części zrealizowane, a od roku 2007 była wielka na to szansa powodzi na pewno nie udałoby się zapobiec, ale skutki tej katastrofy byłyby o wiele mniejsze. Należy mocno podkreślić, że zadania niezbędne dla bezpieczeństwa publicznego, w tym na zabezpieczenie przeciwpowodziowe, zbiorniki retencyjne i tym podobne nie mogą być realizowane w trybie konkursów, a kolejność ich realizacji powinna być wynikiem oceny ryzyka.
Są też przykłady, gdzie pomimo podjętych decyzji o realizacji zadań, nie widać zdecydowanych, koniecznych działań przy ich realizacji. Tak jest przy priorytetowym, rządowym zadaniu – inwestycji celu publicznego „Programu dla Odry 2006” – „Zbiornikiem przeciwpowodziowym Racibórz na rzece Odrze w województwie śląskim” Pomimo, iż inwestycja ta znajduje się na liście indykatywnej Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” oraz wpisana jest w centralnym rejestrze zadań rządowych, do dzisiaj nie zatwierdzono projektu i nie uzyskano odpowiednich zezwoleń a wiele problemów mieszkańców tego terenu i Gminy Lubomia nie zostało właściwie załatwionych.

Dlatego w trosce o bezpieczeństwo naszych obywateli – mieszkańców terenów zalewowych kierujemy na ręce Pana Premiera następujące pytania:

1. Kiedy zostaną podjęte właściwe działania zmierzające do rozpoczęcia budowy zbiornika przeciwpowodziowego Racibórz na rzece Odrze w województwie śląskim?
2. Jak jest realizowana Dyrektywa 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, potocznie zwana Dyrektywą Powodziową?
3. Jakie są wyniki prowadzonej kontroli przez Najwyższą Izbę Kontroli w zakresie przygotowań przeciwpowodziowych?
4. Jak realizowana jest Ustawa o Zarządzaniu Kryzysowym w tym wiodąca rola Rządowego Centrum Bezpieczeństwa podlegająca pod Pana Premiera?
5. W jakim stopniu i czy w ogóle wykorzystywany jest Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego zatwierdzony przez Parlament w grudniu 2009 roku?
6. Czy prowadzone są w Polsce prace nad przygotowaniem systemowych rozwiązań w obszarze ochrony ludności?
7. Ludność wielu miejsc zagrożonych i terenów gdzie nastąpiła powódź skarży się na nieskuteczny system ostrzegania i alarmowania przed zagrożeniem. Czy i jakie przyjęto systemowe rozwiązania w tym zakresie?
8. Jak wygląda i jak przebiega harmonogram prac Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego w tym zakresie (w trybie Ustawy o Zarządzaniu Kryzysowym)?
9. Biorąc pod uwagę budżet Agencji Rezerw Materiałowych w jaki sposób na przestrzeni ostatnich lat 2008 – 2009 wykorzystano zasoby ARM i czy w ogóle w sytuacjach kryzysowych skorzystano z tych zasobów?
10. Czy w Pana ocenie widzi Pan Premier celowość dalszego funkcjonowania Agencji?

z poważaniem
poseł Adam Gawęda
poseł Maks Kraczkowski
poseł Aleksander Chłopek
poseł Tomasz Latos

INTERPELACJA
w sprawie katastrofy lotniczej, jaka miała miejsce w dniu 10.04.2010r. pod Smoleńskiem na terenie Rosji w której zginęło 96 osób w tym Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński wraz z małżonką Marią i wysokimi przedstawicielami i urzędnikami Państwa Polskiego oraz cała załoga samolotu.

Współczesny świat takiej tragedii do tej pory nie oglądał. 10 kwietnia 2010 roku w zamglonym lesie pod Smoleńskiem rozbił się polski samolot. Zginęli wszyscy pasażerowie i cała załoga samolotu – razem 96 osób. Wśród nich Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński i jego małżonka Maria, ministrowie i wiceministrowie, wysocy urzędnicy państwowi, marszałkowie Sejmu i Senatu, posłowie i senatorowie, najwyżsi dowódcy wszystkich rodzajów wojsk, przedstawiciele Rodzin Katyńskich, duchowni, oficerowie Biura Ochrony Rządu, wybitni Polacy. Tragedia dotknęła w pierwszej kolejności rodziny zabitych w katastrofie. Kierujemy ku nim nasze wyrazy najgłębszego współczucia, modlitwy i pociechy. Dziękujemy w szczególności wszystkim tym, którzy wyrazili gotowość niesienia wszelkiej pomocy rodzinom i najbliższym tej tragedii.
Składamy hołd poległym w służbie publicznej, całej delegacji lecącej do Katynia na czele z Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej Lechem Kaczyńskim.
Wyrażamy słowa uznania i doceniamy wszelkie gesty solidarności i współczucia narodu rosyjskiego i jego obywateli skierowane rodzinom tragicznie zmarłych i całej Polsce.

Ponadto w głębokiej trosce o losy naszego kraju oraz bezpieczeństwo Jego najwyższych przedstawicieli kierujemy na ręce Pana Premiera interpelację i zarazem prosimy o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania, które nurtują dzisiaj Polaków:

1. Jakie obowiązują przepisy, normy prawne, instrukcje i szeroko rozumiane standardy w Polsce przy organizacji wizyt, delegacji i wyjazdów zagranicznych najwyższych przedstawicieli naszego Państwa? W jaki sposób i czy właściwie zostało zabezpieczone i przygotowane lotnisko wojskowe na którym wylądować miał samolot z parą Prezydencką i całą delegacją? Jak wiemy nawet kilkanaście minut po katastrofie na teren gdzie rozbił się prezydencki samolot wchodzili postronni ludzie.
2. Z jakich umów dwustronnych lub traktatów międzynarodowych, podpisanych pomiędzy Polską a innym krajem wynika wybrany i przyjęty tryb i procedury postępowania
   w zaistniałej sytuacji – katastrofie?
3. W jaki sposób po katastrofie zabezpieczono teren i wszystkie elementy rozbitego samolotu i kto był odpowiedzialny lub upoważniony do jego zabezpieczenia? Jakie obowiązują w tym względzie instrukcje?
4. Czy postępowanie dotyczące wyjaśnienia przyczyn tej katastrofy lotniczej w szczególności prowadzenie go z zaangażowaniem kraju na terytorium, którego doszło do katastrofy, zostało podjęte i jest prowadzone z przestrzeganiem zasad polskiego prawa jak również prawa międzynarodowego?
5. Czy był analizowany scenariusz w którym postępowanie dotyczące wyjaśnienia przyczyn tragicznej katastrofy – badanie zawartości zapisów „czarnych skrzynek”, badanie szczątków samolotu, badanie innych materiałów, zbieranie nośników informacji (telefony, dyktafony, kamery, karty pamięci, laptopy, dokumenty itp.) – Polska strona prowadzi samodzielnie? Co było przeszkodą, która uniemożliwiła przyjęcie takiego rozwiązania?
6. Jakie przyczyny stały za tym, że natychmiast rozszerzono grupę dochodzeniową o szeroką reprezentację specjalistów kraju, na terenie którego doszło do katastrofy?
7. Dlaczego zrezygnowano z powołania komisji składającej się również z międzynarodowych ekspertów? Dlaczego dla pełnej transparentności wyjaśnienia przyczyn tej największej powojennej katastrofy nie powołano natychmiast międzynarodowej komisji i nie zabezpieczono przez niezależną instytucję międzynarodową wszystkich materiałów, szczątków samolotu, czarnych skrzynek lub innych nośników informacji?
8. Czy należycie odłączono sprawę aktywności i koniecznych działań potrzebnych do natychmiastowego udzielenia pomocy, zapewnienia godnego traktowania ciał i szczątków ofiar od zachowania standardów i reguł najwyższej staranności i obiektywizmu, obowiązujących przy prowadzeniu postępowania zabezpieczającego miejsce tragedii i wyjaśniającego jej przyczyny? Dlaczego strona Polska – jak donoszą źródła informacji – do dnia dzisiejszego nie otrzymała odczytów z dwóch tzw „czarnych skrzynek” a przede wszystkim samych „czarnych skrzynek” dla ewentualnego sprawdzenia jej autentycznej zawartości?
9. Jakie obowiązują przepisy, normy prawne i instrukcje w innych krajach należących do Paktu Północnoatlantyckiego NATO lub Unii Europejskiej w przypadku ewentualnego zaistnienia takiej sytuacji?
10. Jakie przepisy Polskiego prawa: ustawy, umowy dwustronne, międzynarodowe prawo lotnicze określają osobowo delegację i kompetencje do podejmowania decyzji o trybie postępowania i o wyborze międzynarodowego składu komisji badającej przyczyny katastrofy i dokonującej analizy zachowanych w tym wypadku dowodów?
11. Kto podjął ostatecznie decyzję w tej konkretnej sprawie, katastrofie prezydenckiego samolotu, o włączeniu zewnętrznych ekspertów i służb do pracy przy wyjaśnianiu okoliczności? Czy Osoba ta miała do tego wystarczającą delegację wynikającą z Konstytucji RP i ustaw, międzynarodowych umów i podpisanych przez Polskę traktatów?
12. Czy nie nastąpiło naruszenie prawa Polskiego i prawa Unii Europejskiej w tym względzie?

z wyrazami szacunku
poseł Adam Gawęda
poseł Wiesław Janczyk

INTERPELACJA

W sprawie bardzo trudnej sytuacji w Jastrzębskiej Spółce Węglowej S.A., braku skutecznych działań zmierzających do jej poprawy oraz sporu pomiędzy Zarządem JSW a organizacjami związkowymi.

W związku z niepokojącymi informacjami podanymi przez resort gospodarki a opublikowanymi w dniu 15 lipca 2009 roku przez PAP oraz licznymi sygnałami w mediach regionalnych o łamaniu przez Zarząd Jastrzębskiej Spółki Węglowej podstawowych praw pracowniczych i porozumień zawartych z organizacjami związkowymi – zwracamy się z prośbą o podjecie, szybkich i zdecydowanych działań zmierzających do rozwiązania przedstawionych problemów.
Na początku pragniemy przedstawić fakty i przybliżyć sytuację w Jastrzębskiej Spółce Węglowej. W informacji opublikowanej przez PAP na portalu wnp.pl czytamy „sprzedaż węgla mniejsza o ponad 7,1 mln ton, spadek wydobycia o 2,7 mln ton i prawie 121,3 mln zł strat netto – to bilans działalności górnictwa węgla kamiennego po pięciu miesiącach tego roku. Wskaźniki ekonomiczne charakteryzujące sektor węglowy po maju podało Ministerstwo Gospodarki. Ostatecznie okazało się, że strata branży, szacowana niedawno wstępnie na 106 mln zł, jest o kilkanaście milionów zł wyższa. Po kwietniu górnictwo jako całość miało jeszcze zysk. Obecny wynik jest najgorszy od lat. Jak mówiła (..) odpowiedzialna za górnictwo wiceminister gospodarki Joanna Strzelec-Łobodzińska, straty to przede wszystkim efekt sytuacji w produkującej głównie węgiel koksowy Jastrzębskiej Spółce Węglowej. Pozostałe górnicze spółki wypracowały niewielkie zysk. (..) Z danych MG wynika, że sprzedaż węgla do koksowani była do maja aż o połowę mniejsza niż w tym samym okresie zeszłego roku. Średnio o ponad 15 proc. spadła cena tego rodzaju węgla. Wydobycie węgla koksowego było mniejsze o 41,7 proc. By je ograniczyć, JSW od maja nie wydobywa węgla w piątki”.
Z zestawienia MG nie wynika jednak, jaka część strat finansowych związana jest z opcjami walutowymi, jest jednak wielce prawdopodobne, że JSW ogranicza eksport z tego właśnie powodu. Oczywiste jest bowiem, że realizacja podpisanych umów „opcyjnych” doprowadza spółkę węglową do ogromnych strat, uniemożliwiając praktycznie eksport.
Zła sytuacja finansowa, brak widocznych, zdecydowanych działań zmierzających do wyjścia z tej sytuacji może pociągnąć za sobą przesunięcia w czasie ważnych dla JSW inwestycji, umożliwiających w przyszłości eksploatację nowych pól i budowę szybu. Brak zabezpieczenia odpowiedniej wielkości wydobycia już w niedalekiej przeszłości skutkowało ograniczaniem sprzedaży, dlatego uważamy, że właśnie w okresie dekoniunktury trzeba podejmować ważne i odpowiedzialne decyzje, które umożliwią stabilny rozwój spółki.
Ponadto niepokoi fakt, że długo prowadzone rozmowy, pomiędzy Zarządem JSW i stroną związkową nie doprowadziły do porozumienia, o czym świadczy powołanie w dniu 6 kwietnia 2009 roku przez Departament Dialogu i Partnerstwa Społecznego w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej mediatora. Z przekazanych nam informacji wynika, że w sporze z Zarządem uczestniczą wszystkie organizacje związkowe, a styl prowadzonych rozmów i negocjacji przez obecny Zarząd wskazuje na konfrontacyjny charakter.

Mając powyższe na uwadze, kierujemy do Pana Premiera następujące pytania:

1. Jakie działania zostały podjęte przez Zarząd JSW w celu uniezależnienia się od jednego odbiorcy – Grupy Arcelor Mittal, czy Zarząd poczynił starania pozwalające przywrócić sprzedaż do krajów Europy Południowej i w kierunku skandynawskim?
2. Czy przed podpisaniem umów na tzw. opcje walutowe Zarząd zwrócił się o opinie do niezależnych ekspertów – ekonomicznych i prawnych, celem poznania możliwych ewentualnych profitów lub strat oraz związanych z tym zagrożeń? Czy dokonano oceny równowagi interesów? Czy te umowy były przedmiotem dyskusji Zarządu i kto podjął decyzję o ich zawarciu?
3. Jakie JSW poniosła straty w wyniku zawartych umów na tzw. „opcjach walutowych”?
4. Czy Zarząd podejmuje działania, wspierane ewentualnie przez właściwego ministra zmierzające do rozwiązania tej trudnej sytuacji? Jakie są obecnie ewentualne efekty tych działań?
5. Czy informacje o łamaniu praw pracowniczych, braku porozumień zawartych z organizacjami związkowymi oraz nie stosowanie się Zarządu do Ustawy o związkach Zawodowych się potwierdzają? Czy miała miejsce próba jednostronnego narzucenia woli do podpisania porozumienia w sprawie wzajemnych relacji oraz ogólnych zasad współpracy pomiędzy JSW a organizacjami związkowymi?
6. Jakie Pan, Panie Premierze podejmie działania w celu rozwiązania przedstawionych, bardzo poważnych problemów w Jastrzębskiej Spółce Węglowej S.A.?

Poseł na Sejm RP
Adam Gawęda
oraz grupa parlamentarzystów śląskich

Pobierz Interpelację nr 8468.
Pobierz Odpowiedź na Interpelację nr 8468.

Adam Gawęda Poseł RP
Grzegorz Tobiszowski Poseł RP
Klub Parlamentarny
Prawo i Sprawiedliwość

Szanowny Pan
Andrzej Czuma
Minister Sprawiedliwości

INTERPELACJA w sprawie gospodarowania majątkiem Skarbu Państwa w okresie przemian ustrojowych na przykładzie Rybnickiej Spółki Węglowej i Spółdzielni Mieszkaniowej „Orłowiec” w Rydułtowach oraz oceny stosowania się spółdzielni mieszkaniowych w Rzeczpospolitej Polskiej do obowiązujących przepisów.

Na wstępie pragniemy podziękować za wyczerpującą i bardzo rzetelną odpowiedź z dnia 02.02.2009 roku o sygn. PR III Ko 1622/2008 roku znak BM – I – 0700 – 27/09  na naszą interpelację dotyczącą Spółdzielni Mieszkaniowej „Orłowiec” w Rydułtowach. Wyrażamy jednocześnie zadowolenie z faktu, że pomimo upływu czasu, podjął Pan ten niewątpliwie trudny i skomplikowany temat zobowiązując prokuratorów apelacyjnych do spowodowania zbadania akt postępowań karnych dotyczących spółdzielni mieszkaniowych, jak również dokonania oceny zasadności podjętych decyzji merytorycznych w tych sprawach, zakończonych również nieprawomocnie. Prosimy o poinformowanie nas o ich wynikach.

Niestety, pomimo wspomnianych, wyczerpujących odpowiedzi z Ministerstwa Sprawiedliwości Zarząd SM „Orłowiec” podtrzymuje stanowisko, iż działa zgodnie z prawem, co niestety potwierdzają wypowiedzi Pani Wiceprezes SM „Orłowiec” dla lokalnej prasy, że „Mimo rewelacji ujawnionych przez Adama Gawędę i Janusza Tarasiewicza Zarząd SM „Orłowiec” nadal broni swojego stanowiska.

– Zebrane w wyniku interpelacji poselskiej informacje Ministerstw: Sprawiedliwości, Skarbu i Infrastruktury, niestety nie wniosły do sprawy niczego nowego oprócz wiadomości o liczbie dochodzeń przeciwko funkcjonariuszom publicznym, w związku z zaniedbaniami w kwestii egzekucji od spółdzielców, ponad 50-milionowej wierzytelności Skarbu Państwa – mówi dalej Iwona Zganiacz, wiceprezes SM „Orłowiec”.  Według niej zarzuty wobec zarządu, że próbował zataić wiedzę o przedawnionych należnościach są krzywdzące. Sprawa była bowiem wyjaśniana korespondencyjnie z biurem poselskim posła Adama Gawędy i pełnomocnikiem Komitetu Obrony Praw Lokatorów i Spółdzielców oraz na spotkaniach z mieszkańcami spółdzielni.

(Nowiny wodzisławskie z wtorku, 3 marca 2009 r. nr 9 /747/), który jest dostępny na stronie internetowej „Spółdzielnia złamała prawo?”

Ponadto Pani Wiceprezes Zganiacz stwierdza na łamach prasy. że: „Mimo to zarząd spółdzielni Orłowiec nadal twierdzi, że ma dług wobec Skarbu Państwa, który muszą spłacić sami lokatorzy. – To roszczenie przedawnione, które przekształca się w tzw. roszczenie niezupełne. Cechuje się tym, że nie może być przymusowo egzekwowane. Nadal podtrzymujemy więc nasze stanowisko co do zasad przenoszenia własności lokali mieszkalnych”. „Postępowanie sądowe to jedyna możliwość weryfikacji zatwierdzonych przez nas umów. Nie obawiamy się tego. W swojej działalności opieramy się na obowiązującym prawie. Jako zarząd bierzemy pełną odpowiedzialność nawet za ewentualne uchybienia – podkreśla wiceprezes Iwona Zganiacz”.

W naszym przekonaniu nadal dochodzi do przekroczenia uprawnień przez Członków Zarządu SM „Orłowiec”, ponieważ artykuł 3 ustawy Prawo spółdzielcze (Ustawa z dnia 16 września 1982 r. – Dziennik Ustaw Rok 2003 Nr 188 poz. 1848) mówi: „Majątek spółdzielni jest prywatną własnością jej członków”. Zarząd Spółdzielni w imieniu członków spółdzielni zarządza spółdzielnią i jej majątkiem w imieniu ich członków.

Wobec powyższego wnosimy o udzielenie dodatkowych odpowiedzi na poniższe pytania:

1.    Czy członkowie Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej „Orłowiec” w Rydułtowach nie nad interpretują niektórych przepisów? Czy ich żądanie wpłaty kilku tysięcy złotych od członków spółdzielni w trakcie przekształcania – przenoszenia ich praw spółdzielczych we własność odrębną mieszkań jest zgodne z prawem?

2.    Jak to się ma do przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 14 czerwca 2007 roku, skoro ustawa z dnia z dnia 12 października 1994 r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe (art. 7 ust. 1)  brzmi: „Przekazanie nieruchomości jest nieodpłatne i pomniejsza z dniem przekazania majątek przedsiębiorstwa państwowego, a także fundusz założycielski lub fundusz przedsiębiorstwa, na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. z 1992 r. Nr 6, poz. 27 oraz z 1993 r. Nr 18, poz. 82) ?

3.    Czy Państwa odpowiedź z dnia z dnia 02.02.2009 roku o sygn. PR III Ko 1622/2008 roku; znak BM – I – 0700 – 27/09 nie powinna zobowiązywać Zarząd wspomnianej Spółdzielni do podporządkowania się jej wskazaniom, skoro przedawnienie wierzytelności Skarbu Państwa wobec Spółdzielni Mieszkaniowej „Orłowiec”
w Rydułtowach nastąpiło w dniu 19 czerwca 2002 roku?

4.    Dlaczego to członkowie wspomnianej Spółdzielni mają dochodzić swoich praw na drodze sądowej, skoro Państwa stwierdzenia są potwiedzeniem stanu faktycznego, tj. rażącego naruszenia prawa w związku z „wyrządzeniem znacznej szkody majątkowej”?

5.    Czy Ministerstwo Sprawiedliwości wobec tak nieuzasadnionej uporczywości ze strony Zarządu Spółdzielni „Orłowiec” z Urzędu nie powinno wszcząć postępowań w tych sprawach? Powszechnie wiadomym jest, że dochody przeciętnych spółdzielców ograniczają możliwości zatrudnienia prawników, a władze Spółdzielni dysponując znacznymi środkami finansowymi, pochodzącymi właśnie z wpłat lokatorów (spółdzielców),  wynajmują najlepsze kancelarie prawne na „walkę z członkami spółdzielni” występując defacto przeciw nim?

Z poważaniem
Adam Gawęda Poseł RP
Grzegorz Tobiszewski Poseł RP

Pobierz:  Interpelacja do Ministerstwa Sprawiedliwości (nr 8468)