Z informacji przekazanych przez posła PJN wynika, że liczba połączeń kolejowych od 1985 do 2009 r. zmalała 3,5 krotnie, natomiast liczba sprzedanych biletów czterokrotnie. Z 24 tys. km tras pozostało 19 tys., a szybka kolej funkcjonuje jedynie na odcinku 1500 km. – Na trasie z Wodzisławia do Rybnika  działa zaledwie kilka połączeń, podobnie na trasie do Katowic. Nie dziwi więc, że droga na Rybnik jest zakorkowana i trudno samochodem dojechać na czas – mówi poseł Gawęda. Wspomniał on także o sprawie wodzisławskiego dworca, który popada w ruinę, a PKP nie chce przekazać go miastu. Czy interweniował w tej sprawie jako poseł? Nie jestem w stanie zając się wszystkimi sprawami. Skoro na każdym szczeblu administracji decyzje podejmują ludzie Platformy Obywatelskiej to zakładam, że powinny się dogadać – argumentuje poseł Gawęda.

Na konferencji prasowej posłowi towarzyszyli kandydaci do parlamentu: Piotr Klima, szef raciborskiego koła PJN oraz Anna Lepiarczyk z Rybnika, była rzeczniczka ZUS-u. Listy wyborcze partii nie są jeszcze domknięte. – Ciągle prowadzimy rozmowy z kilkoma osobami, które się wahają – informuje poseł Gawęda. Wiele wskazuje na to, że on sam będzie się ubiegał o mandat poselski, a nie senatorski, o czym jeszcze niedawno było głośno.

źródło: www.nowiny.pl

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt przedstawić w imieniu Klubu Parlamentarnego Polska jest Najważniejsza stanowisko wobec projektu ustawy o zmianie ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej – ustawy, która już była procedowana w maju 2008 r. i która umożliwia udzielanie przedsiębiorcom kredytu technologicznego, którego część zostanie spłacona przez Bank Gospodarstwa Krajowego ze środków publicznych. Kredyt technologiczny, jak wiemy, jest instrumentem w ramach działania 4.3 Programu Operacyjnego ˝Innowacyjna gospodarka˝, który ma na celu zwiększenie liczby przedsiębiorców inwestujących w nowe technologie, czyli obszaru, który potrzebuje większego wsparcia, zdecydowanie podnoszącego pozycję Polski w rankingu państw wykorzystujących innowacyjność w procesach produkcji w postaci patentów czy licencji, zwłaszcza gdy dotyczy to możliwego wsparcia sektora prywatnego, szczególnie małych i średnich przedsiębiorców.

Obecnie funkcjonujący mechanizm uzależnia uzyskanie dotacji ze środków publicznych od wielkości sprzedaży produktów wynikającej z realizacji ww. inwestycji. To obostrzenie powodowało, że część środków przeznaczonych na kredyt technologiczny nie została wykorzystana we właściwym stopniu i tym samym instytucja zarządzająca byłaby zmuszona do zwrotu części alokacji do budżetu Unii Europejskiej.

Pragnę tylko przypomnieć, że z zestawienia przygotowanego w uzasadnieniu do projektu tej ustawy wynika, że w roku 2010 ta niewykorzystana kwota wynosiła ponad 50 mln zł, sięgała ok. 33%. Zgodnie z przedstawioną prognozą, gdybyśmy nie wprowadzili tych proponowanych rozwiązań, w roku 2013 mielibyśmy do czynienia z niewykorzystanymi środkami na poziomie ponad 526 mln zł. W związku z tym proponowane rozwiązania powinny być jak najbardziej przyjęte i cieszę się, że nad nimi pracujemy. Mogło to być rzeczywiście trochę wcześniej, ale myślę, że czas jest jeszcze na tyle wystarczający, że te środki zostaną w pełni wykorzystane.

Do treści proponowanych rozwiązań Klub Parlamentarny Polska jest Najważniejsza nie wnosi uwag i będzie głosował za jej przyjęciem, jednak pewną wątpliwość rodzi zapis określający próg maksymalnego oprocentowania dla kredytu technologicznego. Z jednej strony to ograniczenie spowoduje, że nie będzie możliwe przekraczanie maksymalnych progów oprocentowania, co uzasadniałoby fakt, że kredyt technologiczny jest spłacany w części ze środków publicznych. Jednak z drugiej strony może skłaniać do stosowania wyższego oprocentowania, ale mieszczącego się w określonych maksymalnych progach.

Konkludując, Klub Parlamentarny Polska jest Najważniejsza opowiada się za przyjęciem projektu ustawy o zmianie ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej i będzie głosował za jej przyjęciem. Dziękuję.

Pani Marszałek! Bardzo dziękuję za umożliwienie skierowania tego pytania. Wysoka Izbo! Krótko. Dlaczego wnioskodawca chce przywrócić możliwość ustanowienia przez spółdzielnię na rzecz członka spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w nowo budowanych budynkach, w lokalach wolnych w sensie prawnym, w których już wygasło spółdzielcze prawo, w lokalach dotychczas wynajmowanych, jak również w lokalach powstałych w wyniku adaptacji lub zmiany przeznaczenia? Jakie przesłanki kierowały wnioskodawcą w sprawie powrotu do zasad sprzed roku 2007? Dziękuję bardzo.

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Premierze! Jak wiemy, udział gazu ziemnego sprzedawanego do Europy przez Gazprom znacząco spadł od 2009r. Jednocześnie spółki takie jak niemiecka E.ON, włoska ENI, turecka Botas czy francuska Gaz de France posiadały nadwyżki gazu ziemnego. Jeżeli zatem w Polsce brakowało zaledwie 2 mld m³ czy niecałe 2 mld m³, to dlaczego Gazprom, który dysponuje nadwyżką tego gazu, lub któraś z wymienionych spółek zachodnich nie mogliby sprzedać nam na granicy z Ukrainą właśnie tych brakujących 2 mld m³ gazu ziemnego? Dlaczego omawiany kontrakt gazowy obejmuje tak dużą ilość gazu, według prognoz przekraczającą nasze potrzeby, i na tak długi okres kolejnych kilkunastu lat? W perspektywie możliwości pozyskania gazu łupkowego to jest bardzo nieodpowiedzialne. Panie premierze, wspomniał pan o ważnych inwestycjach w sektorze górnictwa węgla kamiennego, o przekazaniu dopiero przez obecny rząd 400 mln zł na inwestycje. Doskonale pan premier wie, że to właśnie rząd pana premiera Jarosława Kaczyńskiego umożliwił przekazanie tych środków do sektora górnictwa węgla kamiennego. Proszę zaprzeczyć, panie premierze, temu, co wynika z informacji, jakie posiadam, że do tej pory nie uruchomiono jeszcze środków inwestycyjnych, o których pan przed chwilą powiedział, a jest już druga połowa 2010 r., czyli okresu granicznego, jeśli chodzi o umożliwienie wsparcia górnictwa węgla kamiennego. Dziękuję bardzo.

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Wspierając w pełnej rozciągłości rządowy projekt ustawy o rezerwach strategicznych, wierzę, że jego zapisy nie będą musiały być wykorzystywane. Jednak wiemy, że w projekcie ustawy określa się bardzo ważne kwestie dotyczące tworzenia rezerw na wypadek zagrożenia bezpieczeństwa i obronności państwa, bezpieczeństwa porządku i zdrowia publicznego oraz wystąpienia klęski żywiołowej lub sytuacji kryzysowej w celu wsparcia realizacji zadań w zakresie bezpieczeństwa i obrony państwa, służących zaspokojeniu podstawowych potrzeb obywateli. Pamiętając o szczególnie dramatycznych w tym roku sytuacjach w wielu regionach Polski, zwłaszcza na południu, również na południowym wschodzie, związanych z powodziami, z osunięciami, również ze zniszczeniami infrastruktury komunikacyjnej, drogowej i wieloma innymi bardzo poważnymi uszkodzeniami, mam pytania dotyczące wydawania decyzji przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Otóż podejmuje on decyzję o nieodpłatnym lub odpłatnym przekazaniu tych rezerw na rzecz jednostek organizacyjnych czy też przedsiębiorców. Mam pytanie: Jakie będą kryteria podjęcia decyzji o odpłatnym lub nieodpłatnym udostępnieniu tych rezerw? Czy zapisy ustawy są w tym zakresie wystarczająco doprecyzowane? Dziękuję.

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Jak wiemy, cele zaproponowane w polityce energetycznej, o której pani minister wspomniała, zostały określone w celu utrzymania odpowiednich mocy wydobywczych gwarantujących bezpieczeństwo energetyczne kraju.

Zapowiedzi rządu wskazywały na wprowadzenie instrumentów motywujących do prowadzenia prac przygotowawczych oraz realizacji większych inwestycji.

Przedstawiciele spółek węglowych deklarują również, że do roku 2015 chcą zainwestować 15 mld zł, aby osiągnąć strategiczny cel, czyli zwiększenie po 2015 r. zasobów przemysłowych węgla o ok. 1,2 mld ton.

Fakty są jednak, drogi kolego, panie pośle, nieco inne. Spółki zmniejszają zakres inwestycji w tym roku, a poniesione przez nie nakłady w okresie styczeń-maj bieżącego roku wyniosły nieco ponad 602 mln zł – to fakty – i były niższe o prawie 517 mln zł niż w analogicznym okresie 2009 r. To są fakty. W ramach nakładów na wyrobiska wykonano ogółem 128 km robót przygotowawczych, tj. o 13 km mniej niż w okresie styczeń-maj 2009 r. Najlepiej obrazuje to wskaźnik natężenia inwestycji, panie pośle, który w tym roku, do końca maja kształtował się na poziomie 22 zł za tonę. W porównaniu do analogicznego okresu w 2009 r. był niższy o prawie 18 zł za tonę.

• Czy zmniejszone nakłady inwestycyjne nie będą miały w przyszłości wpływu na konieczność likwidacji kolejnych kopalń, szczególnie tych osiągających gorsze wyniki finansowe, o których mówiła pani minister?
• Czy nie są zagrożone zamknięciem kopalnie Rydułtowy-Anna i Halemba?
• Czy spółki węglowe nie zamierzają za wszelką cenę poprawić bieżącego wyniku finansowego kosztem zmniejszenia koniecznych nakładów inwestycyjnych?
• Jakie zadania zostaną zrealizowane w ramach tzw. inwestycji początkowych i w jakim terminie?
• Dlaczego w spółkach węglowych od początku roku zmniejszono tak drastycznie poziom inwestycji w stosunku do analogicznego okresu roku ubiegłego?
• I czy został utworzony zapowiadany na rok 2010 tzw. fundusz węglowy?

Dziękuję bardzo.

Treść wystąpienia

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt i przyjemność przedstawić stanowisko wobec projektu ustawy o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Omawiany projekt ustawy o działalności usługowej stanowi transpozycję przepisów dyrektywy Unii Europejskiej dotyczącej usług na rynku wewnętrznym. Głównym założeniem dyrektywy o usługach jest likwidacja barier prawnych, jeśli chodzi o podejmowanie i wykonywanie działalności usługowej. Rozwiązania zaproponowane w nowej ustawie zwiększają pewność prawną oraz przyczynią się do poprawy środowiska instytucjonalno – prawnego, w którym funkcjonują usługodawcy i usługobiorcy. Nowe przepisy ułatwią też podejmowanie i wykonywanie działalności usługowej w Polsce zarówno przez przedsiębiorców z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, jak i polskich.

Klub Prawo i Sprawiedliwość akceptuje i popiera główne rozwiązania przewidziane w projekcie tej ustawy, a w szczególności:

Po pierwsze, w zakresie uproszczeń proceduralnych. Nowa ustawa wprowadza uproszczenia w zakresie procedur, dotyczących szeroko rozumianej reglamentacji, tj. dotyczących wydawania koncesji, zezwoleń, wpisów do rejestrów działalności regulowanej oraz innych rejestrów. Wprowadza:

1. instytucję dorozumianej zgody we wszystkich wyżej wymienionych procedurach, co oznacza, że po upływie terminu określonego w odpowiednich przepisach prawa w przypadku bezczynności właściwego organu wnioskodawca automatycznie uzyskuje zgodę – o czym moi przedmówcy mieli już okazję powiedzieć,
2. przepis dopuszczający tylko jednokrotne przedłużenie terminu na rozpatrzenie wniosku, co jest również bardzo istotne w przypadku prowadzenia działalności czy usług; właściwy organ będzie miał obowiązek poinformowania o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku przed upływem pierwotnego terminu,
3. zwiększenie pewności prawnej poprzez przepisy nakładające na właściwe organy obowiązek potwierdzania przyjęcia wniosku; potwierdzenie z mocy prawa ma zawierać informacje przydatne dla wnioskodawcy.

Po drugie, w zakresie – omawianych już tutaj dość szeroko – pojedynczych punktów kontaktowych, które umożliwią dopełnienie wszystkich możliwych formalności i procedur związanych z podejmowaniem i wykonywaniem działalności usługowej. Przez pojedynczy punkt kontaktowy usługodawca będzie mógł, drogą elektroniczną, zarejestrować działalność, uzyskać zezwolenie, wpis do rejestru działalności regulowanej czy koncesję. Ponadto pojedynczy punkt kontaktowy udostępni informacje dotyczące: procedur i formalności wymaganych do rozpoczęcia pewnego rodzaju działalności usługowej; właściwych organów, w szczególności umożliwiające bezpośredni z nimi kontakt; sposobów i warunków dostępu do rejestrów publicznych oraz baz danych dotyczących usługodawców i usług; ogólnie dostępnych środków prawnych w przypadku sporu między właściwymi organami a usługodawcą lub usługobiorcą, lub pomiędzy usługobiorcą a usługodawcami; danych kontaktowych stowarzyszeń lub organizacji, które mogą udzielić praktycznej pomocy usługodawcom i usługobiorcom; ogólnych informacji na temat wymogów mających zastosowanie w innych państwach członkowskich, dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności usługowej.

Po trzecie, w zakresie współpracy właściwych organów krajowych i właściwych organów z państw członkowskich Unii Europejskiej i z państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Projekt ustawy zawiera przepisy regulujące współpracę między właściwymi organami z państw członkowskich, kompetentnymi w zakresie podejmowania i wykonywania działalności usługowej. Celem tej współpracy jest wzrost zaufania pomiędzy państwami członkowskim do ich systemów prawnych.

Po czwarte, w zakresie korzyści dla usługobiorców – to jest czwarty, bardzo ważny argument – wprowadzenie przepisu zakazującego usługodawcy dyskryminacji usługobiorcy, a w szczególności ze względu na państwo pochodzenia lub miejsce zamieszkania, określenie różnych warunków dostępu do usługi dla usługobiorców z różnych państw członkowskich UE.

Pragnę podkreślić, że w trakcie prac nad projektem tej ustawy kilka propozycji zmian zgłosiły: Kasa Krajowa SKOK, Komisja Krajowa Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego ˝Solidarność˝, Krajowa Izba Gospodarcza Chłodnictwa i Klimatyzacji oraz Polska Izba Rzeczników Patentowych. Zgłoszone uwagi obejmowały głównie propozycje dotyczące: wprowadzenia systemów teleinformatycznych umożliwiających dostęp do rejestrów sądowych; wyłączenia niektórych usług, w tym usług finansowych, usług bankowych; punktów kontaktowych – praw i obowiązków pracowników i pracodawców; uprawnień wynikających z innych ustaw w zakresie kontroli, na przykład Państwowej Inspekcji Pracy.

Wszystkie poprawki szczegółowo omówiła pani poseł sprawozdawca Mirosława Nykiel, zatem nie będę ich powtarzał. Dodam tylko, że wszystkie zgłoszone uwagi zostały rozpatrzone. Komisja uwzględniła uwagi merytoryczne. Należy mieć nadzieję – i ja taką bardzo głęboką wyrażam – że zaproponowane w projekcie ustawy rozwiązania w praktyce szybko wejdą w życie, udogodnienia z niej wynikające będą zauważalne, a wspomniany punkt kontaktowy ułatwi zarówno uruchomienie działalności gospodarczej, jak i normalne jej funkcjonowanie przede wszystkim polskim usługodawcom, przedsiębiorcom.

Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość będzie głosował za przyjęciem projektu ustawy o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dziękuję bardzo.

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Na początku pragnę wyrazić swoje zadowolenie z faktu wprowadzenia do nowelizowanej ustawy Prawo energetyczne zmian związanych z kierowanymi licznymi uwagami w trakcie prac nad tym projektem, zarówno w powołanej do opracowania stanowiska podkomisji, jak i w toku prac Komisji Gospodarki. Na szczególną uwagę zasługuje przyjęcie przez Ministerstwo Gospodarki, a później przez komisję zapisów umożliwiających wsparcie metanu uwalnianego podczas robót górniczych w kopalniach węgla kamiennego, wykorzystywanego podczas spalania lub współspalania w procesie tzn. wysoko sprawnej kogeneracji. Taki rodzaj wsparcia umożliwi większe wykorzystanie metanu, mówiąc krótko, zwiększy bezpieczeństwo w kopalniach węgla kamiennego, obniży emisję tego bardzo szkodliwego gazu cieplarnianego do atmosfery oraz przyniesie korzyści gospodarcze w postaci produkcji energii elektrycznej i ciepła. Mam jednak zasadnicze pytanie: Dlaczego z takim uporem wprowadza się niczym nieuzasadniony obligatoryjny nakaz obrotu energią poprzez giełdę towarową, właściwie psujący dobry projekt ustawy? Dziękuję bardzo.

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Premierze! Pani Minister! Faktem bezspornym jest konieczny wzrost niezależności Polski od importu gazu i ropy. To jest również jedno z głównych wyzwań polityki energetycznej wspólnot. Dlatego Unia Europejska jest obecnie zainteresowana w sprawnym funkcjonowaniu zdrowych rynków gazu i ropy.

Poza dyskusją jest ponadto konieczność udoskonalenia mapy energetycznej krajów członkowskich. To stwierdzają autorzy opracowania sektorowego zamówionego przez dyrekcję generalną do spraw polityki międzynarodowej Komisji Europejskiej. Istniejące dwa systemy dostaw surowców energetycznych istotnie się różnią, a ceny gazu ziemnego zależą od ich źródeł. Tylko najbardziej rozwinięte rynki – w raporcie wskazuje się Stany Zjednoczone – funkcjonują w oparciu o krótkoterminowe dostawy gazu. Tradycyjnie natomiast handel tym surowcem opiera się na długoterminowych kontraktach.

Ponadto na skutek ukształtowanej struktury sieci gazociągów transport gazu przyjął formę pewnego rodzaju monopolu. Za to w świetle nie tak dawnych zakłóceń w dostawach gazu, jako rezultatu sporów politycznych pomiędzy Rosją i Ukrainą, sprawa zapewnienia bezpieczeństwa dostawy tego surowca oraz skutków podpisanej umowy budzi poważne zastrzeżenia. Jak zatem zostanie zrealizowany główny cel polityki energetycznej w tym obszarze, którym jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju przez dywersyfikację źródeł i kierunków dostaw gazu ziemnego? Jeżeli kontrakt z Rosją zapewni dostawy gazu na poziomie ok. 80% i więcej całości zapotrzebowania, Polska zobowiązana będzie pod rygorem kar do jego odbioru w takiej ilości w okresie kilkudziesięciu lat.

W jaki sposób możliwe będzie zwiększenie przez polskie przedsiębiorstwa zasobów i możliwości wydobywczych gazu ziemnego wraz z realizacją dużych inwestycji? W jaki sposób zrealizowane zostaną dostawy gazu do Polski z innych kierunków? Czy nie pozostaną w sferze nieracjonalnych czy wręcz fikcyjnych planowane zadania, a w szczególności budowa terminalu do odbioru gazu skroplonego LMG, budowa systemu przesyłowego umożliwiającego dostawy gazu ziemnego z kierunków północnego, zachodniego i południowego, pozyskanie gazu z wykorzystaniem technologii zgazowania węgla czy gospodarcze wykorzystanie metanu z instalacji naziemnych. Dziękuję bardzo.

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Polska po raz pierwszy wygrała z Komisją Europejską spór o limit emisji dwutlenku węgla na lata 2008 – 2012. W roku 2007 rząd premiera Jarosława Kaczyńskiego poprzez ministra prof. Jana Szyszkę złożył skargę na zbyt niskie limity emisji dwutlenku węgla w latach 2008 – 2012 przyznane przez Komisję Europejską. Polska wnioskowała o możliwość emisji do atmosfery 284 mln ton CO2, spełniając procedury i dopełniając wszelkich formalności. Komisja Europejska zdaniem unijnego sądu pierwszej instancji w Luksemburgu ograniczyła polskim firmom prawo do emisji dwutlenku węgla, nadużywając przez to swoich kompetencji, i wyznaczyła limit do 208,5 mln ton. Komisja Europejska naruszyła przez to procedury przyznawania limitu, a ponadto podważyła dane dotyczące tempa wzrostu polskiego PKB. Różnica w przedziałach określana według obecnych wycen uprawnień kształtuje się na poziomie ok. 1 mld euro.

Ograniczenia dotykają polskich firm, głównie elektrowni i lokalnych elektrociepłowni, które muszą nabywać dodatkowe uprawnienia do emisji dwutlenku węgla na giełdach. Polska energetyka oparta głównie na węglu emituje duże ilości CO2. To bardzo duży sukces rządu Prawa i Sprawiedliwości, który wprost przełoży się na to, że Polacy nie będą musieli więcej płacić za energię. Teraz wymagać będziemy od rządu Donalda Tuska przygotowania nowego planu zgodnego z dyrektywą europejską o emisji gazów cieplarnianych i bronić tego stanowiska być może przed sądem wyższej instancji, oczywiście w przypadku odwołania się Komisji Europejskiej od tego wyroku. To korzystne rozwiązanie nie tylko dla sektora energetycznego, dla polskich firm i odbiorców, ale również dla kopalni przeżywających trudny okres. Polskie górnictwo nie raz pokazało, że nawet w najtrudniejszych latach restrukturyzacji i transformacji gospodarczej potrafiło się skutecznie obronić.

Dzisiaj mówi się często o koniecznej prywatyzacji spółek węglowych, ale tak naprawdę rząd Platformy Obywatelskiej, nie posiadając koncepcji ani strategii dotyczącej funkcjonowania przedsiębiorstw górniczych, proponuje sprzedaż kopalni. To złe i bardzo niekorzystne rozwiązania. Można przecież skorzystać z opracowanych i przyjętych już w roku 2007 kierunków rozwoju górnictwa węgla kamiennego i strategii funkcjonowania tego sektora na lata 2007-2015. Główne założenia przyjęte przez rząd Prawa i Sprawiedliwości obejmowały, po pierwsze, udzielenie pomocy finansowej spółkom węglowym na tzw. inwestycje początkowe, czyli na udostępnienie nowych pól eksploatacyjnych o mniejszych zagrożeniach.

Po drugie, dokapitalizowanie tych spółek poprzez ich wejście na giełdę przy jednoczesnym zachowaniu pakietu kontrolnego w rękach Skarbu Państwa oraz umożliwienie wykupu akcji pracownikom tych przedsiębiorstw, i po trzecie, poprawę bezpieczeństwa w zakładach wydobywających węgiel kamienny poprzez przeglądy systemów bezpieczeństwa oraz konieczny wzrost inwestycji w nowoczesne urządzenia sygnalizacyjno-ostrzegawcze. Wierzę, że ta tragedia w kopalni Wujek-Śląsk skłoni obecny rząd do podjęcia skutecznych działań, często przez nas sygnalizowanych i wnioskowanych, zmierzających do udzielenia wsparcia finansowego pozwalającego utrzymać potencjał wydobywczy na obecnym poziomie, a nade wszystko bezpiecznie fedrować w śląskich kopalniach.

W obliczu tragedii, która miała miejsce w kopalni Wujek-Śląsk, składam wyrazy szczerego współczucia i kondolencje rodzinom, przyjaciołom i kolegom zmarłych górników. ˝Nie umiera ten, kto pozostaje w sercach i pamięci żywych˝. Dlatego głęboko wierzę, że pamięć o zmarłych pozostanie w sercach osób, które ich znały, jak również nas wszystkich. Górnikom rannym z powodu wybuchu metanu życzę potrzebnej siły i szybkiego powrotu do zdrowia. Łączę się w żalu i smutku, głęboko poruszony tą tragedią. Dziękuję bardzo.

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Docierają do nas liczne sygnały o łamaniu praw pracowniczych, braku porozumień oraz niewypłacaniu od czerwca br. niektórym pracownikom należnych im wynagrodzeń; to wszystko dotyczy Jastrzębskiej Spółki Węglowej. Jaki jest zatem pana udział w konflikcie trwającym w Jastrzębskiej Spółce Węglowej, bowiem kierownictwo tej spółki zasłania się w tym względzie ustaleniami głównego inspektora pracy? Jeżeli tak jest, to wskazywałoby to na to, że główny inspektor pracy nie działa zgodnie z literą prawa, a jedynie realizuje cele polityczne.

Druga ważna sprawa. Od kilku lat trwa konflikt pomiędzy pracownikami a kierownictwem Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach. Również tam naruszane są przepisy prawa pracy, a inspekcja pracy prowadzi, zwłaszcza w ostatnich miesiącach, kontrole, które tak naprawdę jeszcze nie wyjaśniły okoliczności konfliktu. Jakie zatem podejmie pan działania w celu wyjaśnienia tej sprawy?

Czy w obliczu ostatniej tragedii w kopalni Wujek – Śląsk nie należałoby naprawić błędów zawartych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, które ograniczają możliwości sprawnego prowadzenia przez Państwową Inspekcję Pracy kontroli, m.in. właśnie w zakładach szczególnie zagrożonych wypadkami, czyli w kopalniach. Dziękuję bardzo.

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jeżeli dzisiaj w obliczu tej wielkiej tragedii, która miała miejsce w kopalni Wujek – Śląsk, debatujemy nad działaniami rządu zmierzającymi do zmniejszenia skali wypadków przy pracy, to nie sposób nie zapytać, co faktycznie zrobił rząd w celu podniesienia poziomu bezpieczeństwa pracy w polskich kopalniach. Podkreślam: rząd, a nie spółki węglowe.

Dlaczego rząd odrzuca bardzo konkretne propozycje zapisane w ustawie i zawarte w strategii funkcjonowania górnictwa węgla kamiennego na lata 2007 – 2015 właśnie w zakresie bezpieczeństwa pracy? Chodzi o wdrażanie inwestycji początkowych, o których tak dużo dzisiaj mówiliśmy, na które Komisja Europejska wyraziła zgodę, a które pozwolą na eksploatację bezpieczniejszych pokładów i jednoczesne utrzymanie obecnego potencjału wydobywczego zapewniającego dostawę surowca do polskich elektrociepłowni, do koksowni.

Kiedy rząd naprawi swój błąd, wprowadzając zapisy w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, które umożliwią sprawne, skuteczne kontrole przeprowadzane na dobrym poziomie? Dlaczego zwalnia się najlepszych, doświadczonych inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy, a przedstawiciele rządu krytykują niezależne instytucje powołane do prowadzenia kontroli? Kiedy rząd zamierza pozorowane działania zamienić na skuteczną realizację często zapowiadanych zadań i przedsięwzięć w zakresie podnoszenia poziomu bezpieczeństwa pracy, szczególnie w kopalniach węgla kamiennego?

Czy zostaną przyjęte poprawki do Prawa geologicznego i górniczego złożone przez grupę posłów z moim udziałem, poprawki, które skierowano do rozpatrzenia przez podkomisję, zmierzające do podniesienia poziomu bezpieczeństwa w górnictwie? Dziękuję bardzo.

Poseł Adam Gawęda:
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie zmiany ustawy Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw, druk nr 1682.
Zmiana tej ustawy jest inicjatywą poselską naszego klubu, klubu Prawo i Sprawiedliwość. Projekt dokonuje zmian w zakresie wprowadzenia definicji odbiorcy wrażliwego, procedury wstrzymania dostaw paliw gazowych lub energii elektrycznej do gospodarstw domowych, obowiązku zawiadomienia właściwego ośrodka pomocy społecznej o planowanej dacie wstrzymania dostaw, obowiązku opracowania przez wójta programu pomocy w zakresie zaopatrzenia w ciepło, energię i gaz tzw. odbiorców wrażliwych oraz w zakresie dotyczącym współdziałania gminy z przedsiębiorstwami energetycznymi w przeciwdziałaniu wstrzymaniu dostaw energii elektrycznej lub paliw gazowych do odbiorców w gospodarstwach domowych.
Główną ideą ustawy jest pomoc państwa osobom, których sytuacja materialna nie pozwala na terminowe opłacanie rachunków za gaz i energię elektryczną. Składa się ona z propozycji przedstawionych przez Urząd Regulacji Energetyki oraz umożliwia utrzymanie dostaw energii i gazu do odbiorców z tej właśnie grupy społecznej.
Propozycje zawarte w art. 1 tej ustawy mają na celu aktywne włączenie prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w pomoc odbiorcom wrażliwym społecznie oraz umożliwienie monitorowania tych zjawisk. Ta propozycja wreszcie legalizuje stosowaną dotychczas współpracę przedsiębiorstw energetycznych z ośrodkami pomocy społecznej i, co ważniejsze, zobowiązuje do niej inne przedsiębiorstwa, które dotychczas tej współpracy nie podejmowały. Ponadto gminy, poprzez obowiązek określenia liczby tych odbiorców, będą mogły zaplanować odpowiednie środki budżetowe na taką właśnie pomoc.
Jak już było tutaj przedstawione w wystąpieniu poselskim, kary nakładane przez prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na przedsiębiorstwa energetyczne z tytułu niedopełniania określonych obowiązków będą zasilały budżety gmin, które będą zobligowane przeznaczać te kwoty na pomoc odbiorcom wrażliwym społecznie.
Zapisy art. 2 dotyczące ustawy o pomocy społecznej uzasadniają konieczność prawnego uregulowania pomocy w zakresie energetyki dla omawianej grupy odbiorców. Pragnę zwrócić uwagę na fakt, że już w 2003 r. prezes URE zgłaszał uwagi do dyskutowanego wówczas szeroko projektu ustawy o pomocy społecznej. Biorąc zatem pod uwagę zaostrzenie zasad ściągalności należności za energię elektryczną, paliwa gazowe i ciepło, umożliwiające przedsiębiorstwom energetycznym wstrzymanie dostarczania mediów w związku ze zwłoką w uiszczaniu opłaty za nie, zasadne jest stworzenie możliwości wspomagania najbiedniejszych odbiorców w takim zakresie, który umożliwi im korzystanie z tych dóbr i jednocześnie nie narazi przedsiębiorstw energetycznych na straty.
Projekt wprowadza procedurę wstrzymania dostaw nośników energii do gospodarstw domowych, jednak najpierw nakłada obowiązek zawiadomienia właściwego ośrodka pomocy społecznej o planowanej dacie wstrzymania takich dostaw. Kogo zatem dotyczy ta ustawa? Jak wiemy, ceny energii elektrycznej i gazu corocznie rosną, i to w taki sposób, który powoduje, że te najbiedniejsze gospodarstwa zaczynają borykać się z problemami wnoszenia odpowiednich opłat za korzystanie z energii i ciepła.
W art. 3 ustawy zdefiniowano odbiorcę wrażliwego, jako osobę fizyczną uprawnioną do otrzymania pomocy społecznej lub dodatku mieszkaniowego. Artykuł ten ma na celu zwiększenie możliwości gminy w zakresie dostosowania form i zakresu pomocy odbiorcom wrażliwym społecznie do ich aktualnej sytuacji społecznej czy finansowej. Proponujemy też do instrumentów pomocy kierowanej do tych odbiorców dodać także dodatek mieszkaniowy poprzez włączenie do podstawy obliczania dodatku mieszkaniowego wydatków przeznaczonych na energię elektryczną i gaz. Proponowane zmiany umożliwią uporządkowanie, koordynację, ewidencję i przeprowadzanie przez gminę szeroko rozumianej kontroli wydatków ponoszonych na te cele, tak aby właśnie zapobiec udzielaniu pomocy na ten cel w tym samym czasie z różnych źródeł. Poprzez zmianę zapisów w art. 5 zmniejszona zostanie akcyza na gaz i energię elektryczną, tym samym stawki staną się zbliżone do proponowanych stawek minimalnych określonych przez dyrektywę europejską. Przypominam, że prezes Urzędu Regulacji Energetyki nieprzerwanie od 2005 r. zgłasza postulat dotyczący zmniejszenia obciążeń podatkiem akcyzowym energii elektrycznej. (Dzwonek)
Przedstawię jeszcze tylko wnioski końcowe.
Ponadto projekt ten jest zgodny z prawem Unii Europejskiej. Projekt tej bardzo korzystnej i oczekiwanej ustawy wprowadza rozwiązania umożliwiające gminom uruchomienie pomocy dla osób najbiedniejszych, które nie są w stanie opłacać rachunków za gaz i energię elektryczną, przynosi pozytywne skutki społeczno-gospodarcze i legalizuje od dawna stosowaną praktykę. Został przygotowany na podstawie programu dotyczącego pomocy odbiorcom wrażliwym społecznie na rynku energii elektrycznej i gazu, przygotowanego przez Urząd Regulacji Energetyki w marcu 2008 r.

W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnoszę do Wysokiej Izby o skierowanie projektu tej ustawy do dalszych prac. Dziękuję bardzo.

Poseł Adam Gawęda:

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Dzisiaj na wniosek Platformy Obywatelskiej debatujemy nad programem ˝Ratujemy polskie szpitale˝ i słyszymy z ust posłów i pani minister, że nie jest rozwiązaniem podnoszenie składki na Narodowy Fundusz Zdrowia i dokładanie pieniędzy do niesprawnego systemu. A co ministerstwo ostatnio zrobiło, żeby ten system uszczelnić? Czyżby jedynym antidotum na wszelkie zło była jedynie słuszna droga zmierzająca do prywatyzacji i komercjalizacji? Dlaczego próbujecie odwrócić uwagę od właściwego problemu? Czyżby wynikało to z braku dobrego pomysłu i koncepcji poprawy sytuacji publicznych szpitali? Dlaczego Ministerstwo Zdrowia nie przedstawia sposobów rozwiązania podstawowych kwestii? Przytoczę tutaj przykład prowadzenia koniecznych badań przez POZ-y i szpitale. Obecnie często się zdarza, że zakłady opieki zdrowotnej, zamiast przeprowadzić specjalistyczne badania, kierują pacjentów do szpitali, przenosząc ciężar kosztu badań na szpitale, bo oczywiście ze swych skromnych środków nie są w stanie zapewnić właściwego poziomu badań.

W jaki sposób Ministerstwo Zdrowia chce zapewnić właściwy poziom leczenia i prowadzenia zabiegów operacyjnych przy braku podnoszenia stopniowo, np. corocznie, poziomu składki na Narodowy Fundusz Zdrowia? Czyżby miał nastąpić kolejny cud?

Jak zamierza pani minister utrzymać właściwą obsadę białego personelu? Szczególnie mówię tu o lekarzach specjalistach, internistach. W zakładach opieki zdrowotnej już dzisiaj słyszymy, że brakuje wysoko wykwalifikowanych lekarzy. Czy na to również usłyszymy jedynie słuszną odpowiedź pani minister: prywatyzacja i komercjalizacja to jedyna słuszna droga?

Bardzo proszę o rozważenie naszych uwag, bo kierowanie resortem zdrowia to nie to samo co udział w proteście ˝białego miasteczka˝. Dziękuję bardzo.

Poseł Adam Gawęda:

Dziękuję.

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Celem projektowanej ustawy jest uregulowanie spraw związanych z procesem wypłaty odszkodowań za mienie będące na terenie nieruchomości stanowiących rodzinne ogrody działkowe przejmowane na rzecz realizacji zadań z zakresu inwestycji drogowych. Ułatwienie tego procesu przygotowania i budowy dróg publicznych jest ze wszech miar uzasadnione, ale nie może ograniczać praw własności. Stąd moje pytania.

Czy ten projekt uwzględnia w równy sposób interesy prywatne obywateli? Czy rząd uwzględnia możliwość wskazania terenów zastępczych, innej lokalizacji takich działek? Czy projektowana ustawa zapewnia właściwą ochronę mienia, w tym wypłatę odszkodowań zarówno członkom rodzinnych ogrodów działkowych, jak i pozostałym obywatelom będącym właścicielami działek i ogrodów prywatnych? Dziękuję bardzo.